“อสูรซากระดะ ดับราชันมาแล้ว!”
การปรากฏตัวของอสูรซากระดับราชันห้าตัวทำให้บรรยากาศบนกำแพงฝั่งตะวันออกตึงเครียดถึงขีดสุด แม้แต่ทหารรักษาการณ์ที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าหวาดหวั่น บางคนถึงกับน้ำเสียงสั่นเครือ
อสูรซากระดับราชันพวกนั้นมิอาจเทียบกับอสูรซากธรรมดา ต่อให้ยังอยู่ห่างออกไป แต่อานุภาพดุดันที่แผ่ออกมาก็ทำให้ทหารรักษาการณ์จำนวนมากรู้สึกหายใจไม่ออก
“ทุกท่าน รักษาแนวป้องกันไว้ อสูรซากระดับราชันปล่อยให้พวกเราจัดการ!”
ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนก เสียงทุ้มหนักแน่นก็ดังขึ้น เป็นปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตผู้คุมแนวป้องกันอยู่ที่นี่ ทันทีที่คำพูดจบลง กลิ่นอายมหาศาลก็พลุ่งพล่านจากร่างของเขา ร่างขยับไหว ทะยานขึ้นฟ้าอย่างไม่เกรงกลัว
ความรู้สึกอึดอัดที่ปกคลุมทั่วแนวป้องกันพลันสลายหายไปในพริบตา หัวใจของทหารรักษาการณ์ที่ตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย พวกเขาต่างมีสมาธิจดจ่อรับมือฝูงอสูรซากที่ถาโถมเข้ามา
ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตยืนตระหง่านกลางอากาศ จ้องมองอสูรซากระดับราชันห้าตัวที่พุ่งเข้าใส่ กล่าวเสียงเข้มกับหลินหร่านว่า “ปรมาจารย์หลิน ช่วยฉันด้วย!”
“ได้!”
หลินหร่านรับคำแล้วเคลื่อนไหว ร่างไหวสะบัดก็ทะยานออกนอกกำแพง กลิ่นอายของปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตทั้งสองสายพุ่งขึ้นฟ้า กลับเหนือกว่าอานุภาพของอสูรซากระดับราชันทั้งห้าเสียอีก
ก่อนหลินหร่านจะเคลื่อนตัว สวีอวี้เห็นเขาส่งสายตาให้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เป็นการเตือนให้ระวังตัวมากขึ้น เขาเข้าใจความเป็นห่วงของอีกฝ่าย ทว่าเมื่อเผชิญสถานการณ์ตรงหน้า ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่ทำสุดความสามารถ
ด้วยพลังที่มีอยู่ในตอนนี้ ตราบใดที่อสูรซากระดับราชันไม่อาจฝ่าแนวป้องกันของสองปรมาจารย์ได้ ก็ยังไม่ถึงขั้นสร้างแรงกดดันให้เขาหนักหนาอะไร
สวีอวี้สูดลมหายใจลึก ไม่วอกแวกอีก ตั้งสมาธิจดจ่อกับคลื่นอสูรที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายนอกแนวป้องกัน