[ปฐมวิญญาณ: 150,000]
[ธาตุอาหารปฐม: 46,000]
สวีอวี้เหลือบมองข้อมูลบนแผงหน้าจอ ไม่ได้กลืนกินซากอสูรซากระดับต่ำต่อ แต่กลับไปยังที่มั่นอย่างเงียบเชียบ
ช่วงไม่กี่วันมานี้ นอกจากตอนรับมือคลื่นอสูร เขาแทบจะเก็บตัวฝึกฝนอยู่ในเรือนตลอด ฝึกฝนการควบคุมการเปลี่ยนแปลงที่มาพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้น คิดว่าในช่วงเวลานี้ ข้างนอกน่าจะมีข่าวใหม่ส่งเข้ามาแล้ว
สวีอวี้ไม่ได้กลับไปที่เรือน แต่ไปยังโถงภารกิจเดิม
ระหว่างคลื่นอสูร โถงภารกิจแทบจะยกเลิกภารกิจทั้งหมดที่มีก่อนหน้านี้ เปลี่ยนเป็นสถานที่ชั่วคราวเพื่อรองรับผู้บาดเจ็บ
อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้พลังส่วนใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจะกลับไปยังปราการผ่านอุโมงค์ เพราะในซากภพ พลังปราณเข้มข้นเกินไป ผู้ใช้พลังที่อยู่ต่ำกว่าปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต อยู่ที่นี่นานเกินไป การฟื้นตัวจากบาดแผลกลับจะได้รับผลกระทบ
เมื่องานเก็บกวาดใกล้สิ้นสุดลง ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่ก็อพยพไปแล้ว ในโถงเหลือเพียงผู้ใช้พลังที่บาดเจ็บไม่หนักนัก และผู้ใช้พลังที่เสียดายแต้มผลงานไม่อยากเช่าเรือนเล็กฝึกฝน ก็มารวมตัวกันเป็นกลุ่มสองสามคน
ทางสถาบันไม่ได้ไล่ ปล่อยให้พวกเขาพักผ่อนที่นี่ แถมยังเตรียมโต๊ะเก้าอี้และอาหารง่ายๆ ไว้ให้ มองผ่านๆ สถานที่นี้เหมือนโรงเตี๊ยมในปราการไม่มีผิด
สวีอวี้รู้ดีว่า หลังจากอ่อนล้า ในยามว่าง สถานที่แบบนี้มักจะเป็นที่ที่ข้อมูลข่าวสารแพร่กระจายเร็วที่สุด เขาหามุมนั่งลงตามอำเภอใจ กวาดตามองรอบๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาหลายกลุ่มจริงๆ
“แม่งเอ๊ย คราวนี้ฉันเกือบตายในปากอสูรซาก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านหวังลาวดึงฉันไว้ ตอนนี้คงไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว”
ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เต็มไปด้วยคราบเลือดพูดด้วยความหวาดกลัว
“ใครล่ะจะไม่ใช่ แค่ระลอกที่สองก็มีอสูรซากทะลวงขอบเขตโผล่มาแล้ว ใครจะรู้ว่าระลอกต่อๆ ไปจะมีตัวร้ายกาจแบบไหนมา ฉันว่านะ ครั้งนี้พวกเราจะรอดกลับไปได้หรือเปล่าก็ยากจะพูด”
ข้างๆ มีคนเสริม น้ำเสียงออกจะหดหู่
“พูดอย่างนั้นไม่ได้ ปืนใหญ่สายฟ้าแม้แต่อสูรซากทะลวงขอบเขตยังต้านได้ กลัวมันทำไม? แล้วก็มีปรมาจารย์มานั่งคุมเองตั้งหลายคน จะถึงคราวพวกเรามากังวลอะไร?”