สวีอวี้ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองขบวนรถค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป หัวใจหนักอึ้ง
เขาไม่คิดเลยว่าสัมผัสของชายเสื้อกันลมผู้นั้นจะเฉียบคมถึงเพียงนั้น แค่ใช้พลังจิตตรวจสอบ ฝ่ายตรงข้ามก็รับรู้ถึงความผิดปกติได้ทันที
ยังดีที่ระยะห่างกว่า 20 เมตร และในย่านบ้านอิฐนี้ยังมีอีกหลายคนที่ยืนมองจากหน้าต่างเหมือนเขา
ถึงอีกฝ่ายจะรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ แต่ก็ไม่สามารถจับเป้าหมายมาที่เขาได้
แต่สิ่งที่ทำให้เขางุนงงคือ หน่วยรักษาการณ์ไปเจออะไรมา ถึงได้สูญเสียหนักหน่วงถึงเพียงนี้
“พี่จ๋า เมื่อกี้ข้างนอกเสียงอะไรน่ะ”
จนกระทั่งขบวนรถลับตาไปที่ทางเข้าป้อมปราการ สวีเยว่ถึงได้ถามขึ้น
“รถของหน่วยรักษาการณ์ผ่านไป ต่อไปอยู่เขตสามอาจได้ยินเสียงแบบนี้บ่อยๆ เราอยู่ห่างๆ ไว้ก็พอ”
สวีอวี้นั่งกลับลงไป อธิบาย
“จริงสิ เขตสามติดกำแพงปราการ กลางคืนเราก็ไม่ต้องอยู่เวรยามแล้ว”
แม่สวีเผยรอยยิ้มปลาบปลื้ม เมื่อก่อนอยากช่วยพ่อสวีอยู่เวร ก็ถูกเขาปฏิเสธทุกที ทุกครั้งที่เห็นพ่อสวีอ่อนล้าก็รู้สึกปวดใจ
ในที่สุดก็ดีขึ้นแล้ว ในพื้นที่นี้ความปลอดภัยมีหลักประกันมากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดผวาอีก
“ต่อไปพ่อกับท่านลุงก็ไม่ต้องเหนื่อยหนักแล้วใช่ไหม”
สวีเยว่ถามอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“แน่นอน”
พ่อสวีผงกศีรษะ ความโล่งใจทำให้ริ้วรอยบนใบหน้าคลี่คลายลงมาก
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าครอบครัว สวีอวี้ก็ไม่ได้พูดสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ออกมา
เพราะเรื่องบางอย่างรู้มากเกินไปกลับเป็นภาระ
ค่ำคืนมาเยือน
บ้านใหม่ถูกจัดเรียบร้อยเกือบหมดแล้ว ห้องของสามพี่น้องก็จัดที่นอนไว้แต่เนิ่นๆ
สวีเยว่นอนบนเตียง จ้องเพดานมืดมิด ผิดกับหลังคาโทรมๆ ของบ้านดินที่ไม่เห็นดาว แต่ความเงียบสงบรอบด้านกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่ได้เจอมานาน
“พ่อหนู ว่าเสี่ยวอวี้นี่ปิดอะไรพวกเราอยู่รึเปล่า”
ในบ้านอิฐอีกห้อง แม่สวีเอ่ยถามเสียงเบา “เด็กคนนี้รู้ความมาตั้งแต่เล็ก คิดมาก หลังๆ มานี่นิ่งขึ้นเรื่อยๆ...”
แม่สวีนึกถึงอาการปกติของสวีอวี้ โดยเฉพาะการแบกขนเฟอร์ราคาแพงนั้นกลับมา เธอเป็นห่วงจริงๆ ว่าลูกเดินทางผิด
ถ้าเกิดเป็นเหมือนพี่แผลเป็นอกับพวก อยู่วันหนึ่งก็หายไปเหมือนกันล่ะก็...
แค่นึก แม่สวีก็ใจหายวาบ