สวีอวี้เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสงบนิ่ง พยักหน้าเล็กน้อย
ไอ้หนุ่มนี่...
เขาชื่ออะไรนะ?
ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจจะจำชื่อ แค่เฝ้าสังเกตการณ์ เหมือนจะได้ยินผู้ใช้พลังที่ชื่อเหมาเก้าเอ่ยถึงว่า ที่บ้านของคนผู้นี้มีพ่อแก่ อายุมากแล้ว พลังชีวิตถดถอย ตกลงมาเป็นผู้ใช้พลังระดับสอง
"ท่านผู้มีบุญคุณ ฉันชื่อโจวซาน และไอ้ลูกทรพีนี่ โจวเสี่ยวพ่าง"
ชายวัยกลางคนถีบไอ้เจ้าเด็กอ้วนที่ยังมึนงงปั๊บหนึ่ง ก่อนจ้องเขม็งใส่ "ยังไม่รีบเรียกอีก!"
เมื่อก่อนไอ้อ้วนไม่ได้ชื่อนี้ แต่พอมันอ้วนขึ้นเรื่อย ๆ ก็เรียกจนติดปาก ชื่อเดิมถูกลืมไปนานแล้ว
"ท่านผู้มีบุญคุณ..."
"เรียกว่าลุง แกมีสิทธิ์เรียกผู้มีบุญคุณงั้นรึ?"
"ลุง"
สวีอวี้ชะงัก ไอ้เจ้าเด็กอ้วนนี่ก็สิบขวบแล้วใช่ไหม?
ตัวเองก็แค่สิบสี่
มันเรียกฉันว่าลุง?
"แล้วฉันควรเรียกเธอว่าอะไร?"
ไอ้เจ้าเด็กอ้วนชี้ไปข้างหลังสวีอวี้ มองเด็กหญิงที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง ใบหน้าแอบหวาดเล็กน้อย ทว่าก็เผยศีรษะน้อย ๆ ออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผู้นั้นคือสวีเยว่
"เรียกว่าอา..."
"เรียกว่าพี่สาว!"
สวีเยว่กล้าตัดบทโจวซาน เธอดูเหมือนจะมองออกว่า ถึงโจวซานจะหน้าตาดุร้าย แต่ก็ไม่มีเจตนาร้ายแบบเดียวกับ "ผู้ดี" คนอื่น ๆ ที่ทำให้เธออึดอัด
ไอ้เจ้าเด็กอ้วนอ้าปากค้าง ในโรงเรียน เด็กวัยเดียวกัน ต่อให้อายุมากกว่า ก็ต้องเรียกมันว่าพี่อ้วนด้วยความเคารพ
แล้วนี่จะให้ตัวเองผู้เป็นราชาตัวน้อย เรียกเธอว่าพี่สาวเนี่ยนะ?
ในใจไอ้เจ้าเด็กอ้วนไม่เต็มใจสุด ๆ แต่พอเห็นแววตาดุร้ายของพ่อตัวเอง ก็ก้มหัวลงอย่างว่าง่าย แล้วเอ่ยอย่างว่านอนสอนง่าย "พี่สาว"
เดิมทีสวีอวี้ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขามากนัก แต่เมื่อเห็นประกายตาของสวีเยว่ที่สว่างขึ้นเล็กน้อย กับรอยยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้า จึงปล่อยเลยตามเลย
ขณะนั้น ประตูใหญ่สีแดงชาดก็ค่อย ๆ เปิดออก ฝูงชนที่เดิมส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพลันเงียบสงบลงไม่น้อย
"คุณครูจู สวัสดีแต่เช้า!"
เด็ก ๆ และผู้ปกครองมากมายคารวะคุณครูจูที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน
คุณครูจูพยักหน้าน้อย ๆ แววตาอบอุ่นอ่อนโยนเช่นเคย
"พ่อ คุณครูจูมาแล้ว ฉันไปโรงเรียนก่อนนะ"