ครอบครัวเข็นรถไปตามป้ายบอกทาง ลัดเลาะไปตามซอยบ้านอิฐที่วกวนราวกับเขาวงกต จนในที่สุดก็พบ “เขต ค แถวเจ็ด บ้านเลขที่เก้า”
ประตูไม้หนาหนักตรงหน้า หุ้มแผ่นเหล็กอีกชั้น มีกุญแจคล้องโลหะแข็งแรงคล้องไว้
แม้แผ่นเหล็กจะขึ้นสนิม ประตูไม้มีรอยร้าวเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับ “ประตู” ในเขต 11 ที่ใช้แผ่นไม้ผุๆ ตอกเข้าด้วยกัน ตกกลางคืนยังต้องเอาไม้ค้ำยัน นี่มันต่างกันราวฟ้ากับเหว
พ่อสวีไขกุญแจล็อก เสียงเสียดสีของโลหะ มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่งยวดให้พวกเขา
ผลักประตูไม้หนาหนักออก กลิ่นอับชื้น กลิ่นรา ผสมปนเปกับฝุ่นละอองก็ตลบเข้าหน้า
ลานบ้านอิฐเล็กมาก มองแวบเดียวก็เห็นสุดตา ราวสิบกว่าตารางเมตร พื้นดินขรุขระ ผนังด่างพร้อยเผยให้เห็นอิฐแดงด้านใน ซอกมุมยังมีใยแมงมุม
แต่มันมีกำแพงสี่ด้านที่สมบูรณ์!
ประตูที่ล็อกได้สนิท หุ้มแผ่นเหล็ก!
นอกจากนี้ยังมีห้องอีกสามห้อง แม้จะเก่าทรุดโทรม แต่ประตูหน้าต่างครบถ้วน แม้ซอกผนังจะมีใยแมงมุม แต่ขอแค่ปัดกวาดนิดหน่อย ก็เข้าอยู่ได้
สำหรับครอบครัวที่ใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมอย่างเขต 11 มานาน ความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นตรงนี้ ประเมินค่าไม่ได้เลย!
“เร็ว...เร็วเข้า!”
น้ำเสียงพ่อสวีสั่นเครือเล็กน้อย เป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน รีบบอกให้ทุกคนขนของจากรถเข็นลากลงมาขนเข้าบ้าน
ครอบครัวเงียบงันแต่ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ขนสัมภาระอันน้อยนิด ปูที่นอนเก่าขาดแต่ซักสะอาดแล้ว วางเครื่องครัวไม่กี่ชิ้นบนเตาก่ออิฐง่ายๆ ตรงมุม
พวกเขาเคลื่อนไหวราวหุ่นยนต์ แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มราวกำลังฝันดี
มือของแม่สวีที่เก็บข้าวของยังสั่นเล็กน้อย หลายครั้งเกือบจับของไม่อยู่ สวีอวี้ก้าวไปกดให้แม่นั่งบนเก้าอี้ แล้วตนกับสวีเฉียงก็จัดการต่อ
อารมณ์ซับซ้อนอย่างที่สุดแผ่ซ่านในใจครอบครัวน้อย ระหว่างที่ทุกคนวุ่นวาย บ้างก็สบตากัน เห็นแววตาเล็กๆ ที่ไม่กล้าแสดงออกชัดเจน ถึงความหวังที่เปี่ยมด้วยความระวัง
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยคิดว่า สักวันหนึ่งจะใช้เงินมหาศาล ย้ายเข้ามาอยู่ในเขตสามได้ ความรู้สึกไม่จริงนั้น ทำให้ราวกับตกอยู่ในความฝัน
“แม่ ใกล้ถึงเวลาแล้วไม่ใช่เหรอ เสี่ยวเยว่เลิกเรียนเมื่อไหร่”
สวีอวี้พลางจัดห้อง พลางถามส่งๆ