“หัวหน้าหน่วยจางพูดล้อเล่นแล้ว น้องเสี่ยวอวี้ของเราเป็นคนของโรงเตี๊ยมแสงสนธยา คงเอื้อมไม่ถึงหัวหน้าหน่วยจางผู้มีไม้ใหญ่ค้ำหลังหรอก”
พี่เหมิงหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงแฝงนัยที่กลบไม่มิด
จางเซียวแม้จะฟังออกถึงคำเสียดสีในคำพูดของพี่เหมิง แต่ก็ไม่ได้โกรธ เขารู้ดีว่าคำพูดนั้นคือการเตือนสวีอวี้ไม่ให้ใกล้ชิดกับตนมากเกินไป ซึ่งเขาทำเพียงยิ้มบาง ๆ
แม้จะไม่ได้ติดต่อกับสวีอวี้มากนัก แต่เขาดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ถูกชักจูงง่าย ๆ
ถึงตอนนี้จะรักษาระยะห่างกับตน แต่หากสร้างภาพลักษณ์ที่ดีไว้ได้ ก็ย่อมมีโอกาสร่วมมือกันในภายหน้า
ส่วนเรื่องสถานะนักล่าสัตว์ ก็ไม่มีทางมีผลต่อการประเมินสวีอวี้ของเขาเด็ดขาด
การที่เขามาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่แค่การมีเส้นสายเท่านั้น อย่างน้อยก็ยังมีสายตาดูคนติดตัวอยู่บ้าง
“นี่คือยาเม็ดฟื้นเลือดสองสามเม็ด ช่วยฟื้นพลังชีวิตได้รวดเร็ว พวกเขาสามคนสูญเสียพลังชีวิตไปมาก เมื่อกินแล้วจะช่วยทรงอาการบาดเจ็บได้เร็ว”
จางเซียวหยิบขวดหยกออกมา ยื่นให้สวีอวี้พลางกล่าว
“ยาเม็ดฟื้นเลือด?”
สวีอวี้ใจกระตุกวาบ
เขาเคยได้ยินว่าในปราการมีเม็ดยามากมาย ช่วยต่อชีวิตและรักษาแผล ราคาสูงล้ำ
แต่ในฐานะคนเขตนอก เขาไม่เคยแตะต้องสิ่งเหล่านี้เลย เคยเห็นเพียงครั้งเดียวตอนที่เข้าไปปฏิบัติภารกิจในแดนร้างกับซูหลิงซีและพวกอีกสามคน พวกเขากินกันต่อหน้า
ต่อให้เป็นเม็ดยาธรรมดาที่ฟื้นพลังชีวิต สำหรับคนทั่วไปหรือแม้แต่ผู้ใช้พลังขั้นหนึ่งก็ยังเป็นทรัพยากรล้ำค่ายิ่ง
หากอยู่ในแดนร้าง ยามพลังชีวิตโรยรา ยาเม็ดฟื้นเลือดเพียงเม็ดเดียวก็อาจพลิกสถานการณ์ในศึกได้
“ขอบคุณ”
สวีอวี้ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายไม่ปฏิเสธน้ำใจ ยื่นมือรับขวดหยกมา
ด้วยระบบกลืนกินและเพิ่มแต้ม เขาเพียงเปลี่ยนพลังงานบางส่วนก็ฟื้นพลังชีวิตและพลังจิตได้รวดเร็ว มีประสิทธิภาพกว่าเม็ดยาใด ๆ
แต่เม็ดยาเหล่านี้ สำหรับพ่อสวีและพวกอีกสองคน ถือว่าสำคัญนัก
“หัวหน้าหน่วยจางช่างใจป้ำจริง”
พี่เหมิงฉายแววประหลาดใจในดวงตา เห็นสวีอวี้เดินถือเม็ดยาไปหาพ่อสวีและพวกอีกสองคน จึงพูดอย่างเจือปนความอิจฉา