ค่ารักษาพยาบาลจางเซียวจัดการจ่ายเรียบร้อยแล้ว กลุ่มคนเดินออกจากหุยชุนถัง
ตามเสี่ยวซานไปไม่ไกล ผ่านซอกซอยแห่งหนึ่ง ลึกเข้าไปในตรอก มีตึกสองชั้นหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบเชียบ กระเบื้องเขียวผนังขาว ชายคาเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูสง่างามเป็นพิเศษ
พ่อสวีและคนอื่น ๆ มองดูตึกหลังนั้น ลมหายใจแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว แต่สายตากลับสอดส่องทุกสิ่งตรงหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับกลัวจะรบกวนความฝันงดงามที่ไม่ใช่ของพวกตน
“พี่สวี ผมช่วยเปิดประตูให้”
เสี่ยวซานรับกุญแจจากมือสวีอวี้ด้วยความเคารพยิ่ง เสียบเข้าไปในรูกุญแจ หมุนเบา ๆ ประตูเปิดออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด”
สวีอวี้พยักหน้า พาครอบครัวเดินเข้าไปในลานบ้านเล็ก
ลานบ้านไม่ใหญ่ แต่เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย ในลานปลูกพืชสีเขียวหลายต้น แผ่กลิ่นอายชีวิตชีวา
พ่อสวีและคนอื่น ๆ มองลานบ้านตรงหน้า ในตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ
พวกเขาไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งตัวเองจะได้เข้าอยู่ในบ้านแบบนี้
“เสี่ยวอวี้ นี่...นี่มันแพงเกินไป พวกเราอยู่ที่นี่ไม่ได้”
พ่อสวีรีบพูด
“ใช่แล้ว เสี่ยวอวี้ พวกเรากลับไปอยู่ตึกเทาเถอะ”
แม่สวีก็พูดเสริม
ในสายตาพวกเขา บ้านแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนชั้นล่างอย่างพวกเขาจะอยู่ไหว
ตึกเทาถึงจะถูกไฟไหม้ แต่ถ้าเก็บกวาดหน่อย ก็ยังอยู่ได้
สวีอวี้มองสีหน้าหวาดหวั่นของพ่อแม่ เขารู้ดีว่า พ่อแม่เป็นห่วงว่าตนจะแบกรับค่าใช้จ่ายของบ้านหลังนี้ไม่ไหว
“พ่อ แม่ วางใจอยู่เถอะ”
สวีอวี้ปลอบ “บ้านนี้พี่เหมิงช่วยหาให้ ค่าเช่าถูกมาก แล้วพวกเราจะอยู่แต่ที่แบบตึกเทาตลอดไปไม่ได้”
พ่อสวียังอยากพูดอะไร แต่ถูกสวีอวี้ขัดจังหวะ “พ่อครับ อย่าเป็นห่วงเลย ตอนนี้ผมเป็นนักล่าสัตว์ มีความสามารถให้พวกคุณใช้ชีวิตดี ๆ ได้”
“อีกอย่าง ที่นั่นความสงบเรียบร้อยแย่ อยู่ที่นั่นไม่ปลอดภัย”
พ่อสวีมองแววตามุ่งมั่นของสวีอวี้ นึกถึงตอนดึกที่ถูกคนจงใจวางเพลิง ในใจก็อดตื่นตระหนกไม่ได้ สุดท้ายจึงพยักหน้า
ลูกชายของตนโตเป็นผู้ใหญ่แล้วโดยไม่รู้ตัว ถึงกับมีความสามารถถึงเพียงนี้