“ก่อนค่ำวันนี้ ต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
จางเซียวไม่บังคับ เขากวาดตามองหลี่เจี้ยอย่างเย็นชา แล้วขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับ
พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำราม ภายใต้สายตาของหลี่เจี้ยและคนอื่น ๆ รถจี๊ปก็เคลื่อนหายไป
ส่วนสวีอวี้ก็ไม่ได้ยื้อยุดกับหลี่เจี้ยมากความ เขาพาสวีเยว่เดินตรงไปทางโรงหมอ
บางทีอาจเพราะคนในครอบครัวพ้นวิกฤตชั่วคราว ในใจเขาจึงโล่งขึ้น สีหน้าดูไม่เคร่งเครียดเหมือนก่อน
“ดูท่าจางเซียวก็รู้ฐานะของนายเหมือนกัน แต่ระวังอย่าให้ท่าทีภายนอกของเขาหลอกเอาได้ ยังไงเขาก็เป็นลูกน้องของสกุลเหลียง ถ้าให้เขาจับโอกาสได้ เขาไม่มีทางปราณีนายแน่”
เสียงของพี่เหมิงนุ่มนวล เมื่อไม่มีจางเซียวอยู่ข้าง ๆ หล่อนก็ยื่นมือออกมาจะคล้องไหล่สวีอวี้
แต่พอกำลังจะขยับ หล่อนกลับสังเกตเห็นสวีเยว่เกาะแขนสวีอวี้ไว้แน่น แววตาจับจ้องหล่อนอย่างระแวดระวัง
“เด็กนี่น้องสาวนายหรือ”
พี่เหมิงหัวเราะเบา ๆ ไม่สนใจความไม่เป็นมิตรของสวีเยว่
“ครับ นี่พี่เหมิง เจ้าของโรงเตี๊ยมแสงสนธยา”
สวีอวี้พยักหน้า แนะนำให้น้องสาวฟัง
“พะ พี่เหมิง”
ได้ยินคำว่า “เจ้าของ” สวีเยว่ก็เก้ ๆ กัง ๆ ทันที มือที่ปกป้องไหล่พี่ชายอดไม่ได้ที่จะหดกลับ ก้มหน้ากล่าวทักทายเสียงเบา
ในใจน้อย ๆ ของเด็กหญิง ใครที่เกี่ยวข้องกับคำว่า “เจ้าของ” ก็เป็นเหมือนผู้สูงส่งอยู่สูงเกินเอื้อม ไม่ต้องพูดถึงพี่เหมิงตรงหน้าเลย ทุกอิริยาบถล้วนแผ่ความสูงศักดิ์ ให้เด็กไม่กล้าสบตา
“น้องเสี่ยวอวี้ งั้นอยากเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมไหม”
พี่เหมิงยิ้มลึกขึ้น แต่ก็ไม่ได้บีบแก้มน่ารักนั่น ทำแค่แตะปลายคางสวีอวี้
“???”
สวีอวี้ตาเบิกค้าง ชะงักไป
อะไรจะพูดจาเสือกระโจนใส่เนื้อกันขนาดนี้
หล่อนกำลังส่งนัยอะไรให้เขาหรือ
พี่เหมิงถึงจะดูเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ แต่นี่คงเกี่ยวของกับพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง อายุจริงของหล่อนคงเกือบสามสิบแล้ว
ส่วนร่างของเขายังไม่ถึงสิบห้า
นี่มัน วัวแก่กินหญ้าอ่อนชัด ๆ!
แต่พูดจริง ๆ ด้วยรูปลักษณ์ของพี่เหมิง ต่อให้อายุมากกว่าเล็กน้อย ก็ยากจะบดบังเสน่ห์ของเธอ ยิ้มแย้มแค่ไหนก็เย้ายวน