"ป้าสวี ลูกชายคุณนี่มันเก่งจริง ๆ อายุยังน้อยก็เข้าเป็นสมาชิกหน่วยรักษาการณ์ได้แล้ว ต่อไปไม่แน่อาจได้เป็นหัวหน้าหน่วยเลยนะ"
"จริงครับ ตระกูลสวีพวกคุณนี่ดีจัง ได้ย้ายมาอยู่เขตสาม ไม่เหมือนพวกเรา แม้แต่บ้านดินยังถูกทำลายจนหมด ตอนนี้ไม่มีที่ซุกหัวนอนเลย"
หน้าประตูใหญ่บ้านตระกูลสวี หญิงสาวสองคนหน้าตาซูบซีดยืนอยู่หน้าประตู มองเข้าไปในบ้านอิฐด้วยสายตาละห้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
พวกเธอเหมือนกับตระกูลสวีเมื่อก่อน อาศัยอยู่ในเขต 11 อัดแน่นกันอยู่ในบ้านดินที่ลมรั่ว
ทว่า เขตที่อยู่อาศัย 11 ส่วนใหญ่ถูกทำลายจากเหตุจลาจลเมื่อวานนี้ ซากปรักหักพังเกลื่อนกลาด ผู้ที่รอดตายอย่างหวุดหวิดได้แต่นอนกลางถนน พวกเธอก็ตามฝูงผู้ลี้ภัยมา อาศัยชั่วคราวบริเวณชายขอบเขตสาม ไม่รู้ว่าวันไหนหน่วยรักษาการณ์จะขับไล่พวกเธอออกไป
ก็เพราะตอนเช้าเห็นแม่สวีเตรียมออกไปทำงาน จึงตามต้อย ๆ มา หวังจะขอหนทางเอาชีวิตรอด
"ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานเถอะ พวกเธออยู่ที่นี่ก็เปล่าประโยชน์"
แม่สวีถอนหายใจ แม้ในใจจะภาคภูมิใจ แต่ก็ไม่แสดงออกมา
ใช้ชีวิตในเขต 11 มานาน เธอจะไม่รู้ความคิดของคนอื่นได้อย่างไร
ถ้าไม่ใช่เพื่อมาเกาะชายกระโปรง ใครจะอุตส่าห์เดินทางไกลมาเพื่อฟังคำพูดจอมปลอมกัน
ทว่า หากเกิดความสงสารขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็จะถูกตามรังควานไม่เลิกรา อาจถึงขั้นให้ผู้ลี้ภัยคนอื่นรู้ แล้วกรูกันมาเป็นฝูง
แม่สวีรู้ซึ้งถึงเหตุผลข้อนี้ จึงได้แต่ทำใจแข็ง ทำเป็นเย็นชา
"ป้าสวี พวกเราก็แค่อยากถามว่า ที่นี่มีอะไรให้กินบ้างไหม ลูกฉันหิวไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว ร้องไห้จนแทบขาดใจ... แค่เศษผักสักชิ้นก็ยังดี"
ไม่ผิดคาด เมื่อแม่สวีพูดจบ หญิงสาวสองคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เผยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา
"บ้านฉันจะมีอาหารเหลือได้ยังไง พวกเธอก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าค่าเช่าที่นี่แพงแค่ไหน บอกไม่ถูกหรอก พอหมดสัญญาเช่า พวกเราก็ต้องกลับไปอยู่ที่เดิม"
แม่สวีทำใจแข็งพูดพลางค่อย ๆ ปิดประตู
หญิงสาวสองคนนั้นยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ถูกกั้นไว้หน้าประตู