สวีอวี้กลับมาได้รับค่าตอบแทนที่สมควรแล้ว จึงตั้งใจไปโรงเรียนเพื่อบอกลาคุณครูจู
"น้องสาวเธอจะไม่มาโรงเรียนแล้วหรือ? บอกไว้ก่อนนะ ค่าเทอมฉันไม่คืนให้หรอก"
คุณครูจูไม่แม้แต่จะเงยหน้า เอ่ยถามเรียบๆ
"เรื่องนี้..."
สวีอวี้ลังเลเล็กน้อย
ไม่ใช่เสียดายค่าเทอมแต่อย่างใด แต่คิดว่าการให้น้องสาวอยู่ที่โรงเรียนต่ออาจดีกว่า
ทว่านี่คือเขตนอก เกิดความวุ่นวายได้ตลอด หากต้องพบกับการโจมตีของอสูรซากน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง ผลที่ตามมาคงคาดไม่ถึง
"ตามใจเธอเถอะ ยังไงเธอก็เพิ่งได้เงินมา ถุงเงินถมทอง คงไม่แคร์ค่าเทอมกระจอกๆ นี้หรอก"
คุณครูจูโบกมือ
"เสี่ยวเยว่ยังต้องรบกวนอาจารย์อีก ต้องขอความกรุณาอาจารย์ดูแลด้วย"
สวีอวี้คิดแล้วจึงตัดสินใจ
คุณครูจูเป็นแค่อาจารย์สอนหนังสือในเขตนอก แต่ให้ความรู้สึกลึกล้ำเกินหยั่งถึง แม้แต่ตอนนี้เขาทะลวงขึ้นเป็นผู้ใช้พลังจิตระดับสองแล้ว ก็ยังมองไม่ออกว่าคุณครูจูลึกล้ำเพียงใด
อีกอย่าง จากท่าทีของจางเซียวที่มีต่อคุณครูจู ดูเหมือนให้ความเคารพอย่างสูง ซึ่งไม่ใช่การเสแสร้ง
ในใจของสวีอวี้ยิ่งมั่นใจว่า คุณครูจูคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
บางที การให้สวีเยว่อยู่ที่โรงเรียนอาจปลอดภัยกว่า
ส่วนเรื่องความปลอดภัยระหว่างทาง ตอนนั้นค่อยบอกจางตั้น ให้ช่วยจับตาดูแลให้หน่อยก็พอ
ต่อมา สวีอวี้ไปหาแมวเจ็ดกับพวก ไม่ใช่เพื่ออวดว่าตนได้เข้าไปอยู่ในปราการ แต่ถามข้อมูลเกี่ยวกับนักล่าสัตว์
ทว่าแมวเจ็ดพวกเขาแทบไม่เคยได้ยินเรื่องนักล่าค่าหัว บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขายังอ่อนแอเกินไป ต่อให้เข้าป่าล่าสัตว์อสูรกลายพันธุ์เป็นครั้งคราว ก็ยังไปไม่ถึงวงการนักล่าสัตว์ที่แท้จริง
ช่วงบ่าย
ครอบครัวของสวีเฒ่าเข็นรถเข็นเก่าๆ สามคันดังเอี๊ยดอ๊าดผ่านเขตสาม
เดิมทีการแต่งตัวราวกับคนอพยพเช่นนี้ น่าจะเรียกความสนใจและการเยาะเย้ย แต่เมื่อพวกเขาเห็นจางตั้นในเครื่องแบบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดคุยหัวเราะกัน ผู้คนที่คิดจะหาจุดเด่นใส่ตัวก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป