“พูดให้น้อยลง จำที่ฉันพูดไว้ให้ขึ้นใจก็พอ!”
คุณครูจูไม่ตอบคำถามเขา กลับเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เขารู้ว่าตอนนี้สวีอวี้รู้สึกเช่นไร ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่ที่เด็กนี่เริ่มโดดเด่นขึ้นมา เขาก็เป็นเหมือนผู้นำทางให้
การต้องจากกันกะทันหัน ย่อมมีบ้างที่รู้สึกว่างเปล่า
“แม้พลังของเธอตอนนี้จะยังอ่อน แต่ว่าร่างกายและพลังจิตของเธอล้วนเหนือกว่าระดับเดียวกัน รากฐานแน่นหนา นี่คือข้อได้เปรียบของเธอ อย่างไรก็ตาม อย่าหลงระเริง การต่อสู้ข้ามขั้น ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง”
“จำไว้ เจ็ดขอบเขตที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์ ไม่ใช่แค่มีพลังชีวิตมหาศาล หากแต่นั่นคือการเปลี่ยนแปลงขั้นสูง กล่าวได้ว่า เมื่อก้าวสู่เจ็ดขอบเขตแล้วเท่านั้น จึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้ฝึกตนที่แท้จริง”
“ก่อนจะทะลวงถึงปรมาจารย์เจ็ดขอบเขต หากพบศัตรูเช่นนั้น ต้องหลบหลักคมของมันให้ไกล”
สวีอวี้เงียบงัน ท่องจำทุกถ้อยคำของคุณครูจูไว้แน่นในใจ
เขารู้ว่า คำพูดเหล่านั้นล้วนเป็นคำสอนล้ำค่าดุจทองและหยก หากไม่ใช่ท่านเอ่ยปากเอง ด้วยฐานะผู้ใช้พลังระดับสี่ เขาคงไม่ได้ยินสิ่งเหล่านี้
“ท่านอาจารย์โปรดสบายใจ ศิษย์เข้าใจแล้ว”
สวีอวี้ไม่แสดงความรำคาญเลย ฟังอยู่นานกว่าสิบนาที เห็นคุณครูจูหยุดแล้ว จึงก้มศีรษะอย่างหนักแน่น
“ป้ายหยกที่ให้เธอไว้ล่ะ หยิบมา”
คุณครูจูมองเขาด้วยสีหน้าเช่นนั้น แววตาอ่อนลงเล็กน้อย ยื่นมือออกมา
สวีอวี้ไม่รีรอ หยิบแผ่นป้ายพิเศษที่ต้องเป็นหนี้มหาศาลถึงจะ “ซื้อ” มาได้จากมือท่านอาจารย์ ส่งให้
“หึ่ง...”
คุณครูจูไม่พูดพร่ำ กำมือเบาๆ กลางอุ้งมือมีแสงเรืองรองไหววูบ คลื่นพลังลึกลับที่แตกต่างจากพลังชีวิตแผ่ซ่านออกมา
ชั่วขณะนั้น สวีอวี้สัมผัสได้ชัดเจน ว่าพลังปราณในอากาศที่เบาบางล้วนหลั่งไหลมาสู่มือคุณครูจู แม้กระทั่งกระแสลมก็เปลี่ยนทิศ
ครู่ต่อมา คุณครูจูคลายมือออก แผ่นป้ายหยกนั้นสั่นสะท้านเบาๆ กลางฝ่ามือ ลวดลายที่เคยมืดหม่นบนผิวนอก ราวกับถูกเติมชีวิตเข้าไป เริ่มไหลเวียนด้วยแสงอ่อนๆ
สวีอวี้กลั้นลมหายใจจับสมาธิ เขารู้สึกได้ว่าในป้ายหยก มีพลังที่บริสุทธิ์และมหาศาลกว่าเดิมมาก ราวกับถูกประทับตราไว้อย่างแรงกล้าจากคุณครูจูเมื่อครู่