คุณครูจูไม่ได้ตอบ เพียงทอดสายตานิ่งสงบลงบนพวกเขา แววตานั้นราวกับมองทะลุถึงจิตใจ ทำให้ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตทั้งสามรู้สึกราวถูกหนามตำหลัง
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศในโถงเหมือนแข็งตัว อึมครึมจนหายใจไม่ออก
เนิ่นนาน คุณครูจูจึงเอ่ยปากช้า ๆ น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจโต้แย้ง: "มือสกุลหลินยื่นยาวเกินไปหน่อยแล้ว แม้แต่ศิษย์ของฉันก็ยังกล้าข่มขู่"
"พรืดตุ้บ!"
สิ้นเสียง ใบหน้าของผู้อาวุโสห้าและคนอื่น ๆ ซีดเผือด แทบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้
"ท่านผู้อาวุโสโปรดอภัย ข้าพเจ้าโง่เขลาเบาปัญญา ไม่ทราบว่าเขาคือศิษย์ท่าน มิฉะนั้น ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกเป็นร้อยเท่า ตระกูลหลินก็ไม่กล้าล่วงเกิน"
ผู้อาวุโสห้าอธิบายด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ในใจเขารู้ดี เมื่อคุณครูจูเอ่ยปาก ก็หมายความว่าเรื่องยังพอมีทางผ่อนปรน มิฉะนั้น บุคคลระดับนี้ ไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ เพียงเผยความไม่พอใจแม้แต่น้อย ตระกูลหลินก็ไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก
ทว่า นี่ก็เป็นเพียงทางรอดริบหรี่เท่านั้น หากมิอาจทำให้อีกฝ่ายพอใจ ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมเกินกว่าที่ตระกูลหลินจะรับไหว
"ขอท่านผู้อาวุโสเมตตา พวกฉันฯ ยินดีมอบของขวัญเล็กน้อย เพื่อชดเชยการรบกวนสหายน้อยสวี"
ผู้อาวุโสห้ารีบกล่าวต่อ
สวีอวี้ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ สีหน้าดูสงบ แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวมหาสมุทร
นี่คือปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตถึงสามคน ต่อหน้าคุณครูจูกลับแสดงอาการต่ำต้อยถึงเพียงนี้ แม้แต่ความกล้าที่จะสบตาเขายังไม่มี
ได้เกาะขาใหญ่แล้ว!
แถมยังเป็นขาใหญ่ที่ทรงพลังมหาศาล!
"เจ้าหนู เธอมองอะไร?"
คุณครูจูชำเลืองมองเขา ถามว่า: "เธอคิดอย่างไร?"
สวีอวี้ชะงัก คิดไม่ถึงว่าคุณครูจูจะโยนคำถามนี้มาให้ตน นี่คือปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตถึงสามคน อาจารย์ลึกล้ำเกินหยั่งรู้ ไม่จำเป็นต้องสนใจ แต่ตนกลับไม่อาจละเลย
เขารู้ว่า ที่ตนได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะคุณครูจู หากไม่มีท่าน ตนคงยากจะหนีจากหลุมหลบภัยซากปรักหักพังนั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้กลับมายังหลุมหลบภัยหมายเลข 83