“โฮก!”
เหล่าอสูรซากด้านบนเห็นเขาหนีเข้าไปในเหวลึก ก็แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว โดยเฉพาะสองตัวที่ตามล่าอยู่ก่อน พวกมันกระทืบเท้าไปมา ก้อนหินมหึมาพุ่งกระเด็นออก กระหน่ำลงมาตรงทิศทางของสวีอวี้ เศษหินร่วงหล่นดั่งสายฝน ซัดหวีดหวิวลงมา
สวีอวี้รู้สึกได้ถึงลมแรงที่เฉียดผ่านหนังศีรษะไป หากไม่ใช่เพราะเขาตอบสนองรวดเร็ว ตอนนี้คงถูกเศษหินพัดพาร่วงลงสู่เหวลึกไปแล้ว
ด้วยการรับรู้พลังจิตอันเฉียบคม วิถีของเศษหินทุกก้อนถูกจับภาพไว้อย่างชัดเจน ร่างกายปราดเปรียวหลบหลีก พร้อมกันนั้น เขาไม่กล้าหันหลังกลับ ยังคงมุ่งหน้าลงเบื้องล่างต่อไป และทุกช่วงระยะหนึ่งก็ใช้ดาบยาวในมือกรีดรอยลึกบนผนังหินเพื่อลดความเร็วในการดิ่งลง
บนผนังหินที่ชันเช่นนี้ สวีอวี้ไม่อาจเทียบได้กับเดินบนพื้นราบ แต่ก็ไม่ได้ยากเย็นนัก
ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังระดับสอง ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ยังเหนือกว่านักกีฬาก่อนวันสิ้นโลกนัก พลังชีวิตของสวีอวี้ทะลุหลักสามพันไปแล้ว เรียกได้ว่า ตราบใดที่เขาไม่หาที่ตายด้วยการกระโดดลงจากที่สูงโดยตรง อาศัยการลดแรงกระแทกจากผนังหิน ก็จะไม่มีอันตรายใหญ่หลวง
ยิ่งลงไปต่ำ อากาศก็ยิ่งเย็นเฉียบและชื้นแฉะ คราบตะไคร่น้ำเริ่มปรากฏบนผนังหิน แม้เสียงคำรามของอสูรที่สะท้อนก้องก็ค่อย ๆ แผ่วลง
ส่วนพวกอสูรซากระดับห้าเบื้องบน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยากจะปีนลงมาตามผนังหินสูงชันเช่นนี้ หรือกำลังหวาดหวั่นสิ่งใด กลับไม่บุ่มบ่ามไล่ตามลงมา
“คงต้องลงไปแล้ว”