“ไอ้หนู เอ็งพูดจริงหรือเปล่า? เอ็งก็รู้นิสัยพ่อเอ็งดี ถ้าเอ็งเลือกเดินทางนี้ ต่อไปก็ไม่มีการหวนกลับแล้ว”
เซี่ยสามลดเสียงลง สีหน้าจริงจัง
“อารอง ผมไม่ได้ล้อเล่น อากลับไปบอกพ่อก่อนเถอะ ที่สถาบันผมยังมีธุระอยู่หน่อย”
เซี่ยซื่อส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พูดจบก็วิ่งตามสวีอวี้ไป
หลังจากผ่านภารกิจซากภพคราวนี้ เขาตระหนักชัดเจนว่าบทบาทของตนในหน่วยนั้นอ่อนแอเกินไป หากเจออสูรซากที่แข็งแกร่งอีก ไม่ต้องพูดถึงการสู้ศัตรู แค่ปกป้องตัวเองก็ยังเป็นปัญหา หรืออาจถึงขั้นกลายเป็นภาระของหน่วยเอาได้
เขาไม่อยากถูกเตะออกจากหน่วย จะให้อาศัยการจัดหาเม็ดยามาตลอดเพื่อซื้อสิทธิ์อยู่ในหน่วยต่อไปงั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อทุกคนแข็งแกร่งขึ้น ทรัพยากรของหน่วยก็จะมากขึ้น ถึงตอนนั้น เม็ดยาของเขาก็คงไร้ค่า
“ไอ้หนูนี่ เปลี่ยนไปจริงๆ”
เซี่ยสามมองตามแผ่นหลังของเซี่ยซื่อที่จากไป อดใจลอยไปไม่ได้
นี่คือเซี่ยซื่อคนเดิมที่เอาแต่เดินทางลัด เอาแต่บอกว่าตัวเองเป็นคนมีสายตาดี ไม่ยอมลำบากแม้แต่น้อยใช่หรือไม่?
“พี่อวี้ จะไปไหนน่ะ?”
เซี่ยซื่อเดินตามหลังสวีอวี้ ทำตัวเหมือนเงาตามหลัง ติดปากเรียกพี่อวี้จนเป็นธรรมชาติ
“เดินไปเรื่อย ๆ เอ็งไม่เอาทรัพยากรไปส่งให้สถาบันหรือ?”
สวีอวี้ตอบส่ง ๆ เห็นเป้สะพายหลังของเขาแล้วถาม
“มีแต้มผลงานตั้งมากมายนี่ ไม่รีบส่งหรอก เก็บไว้ให้พวกพี่”