“ใคร?!”
ซุนปู้ทรงตัวมั่น กวาดตามองรอบด้าน ตวาดถาม
เมื่อครู่ต้องมีคนลงมือลับหลังแน่ ไม่อย่างนั้นเท้าตัวเองนั่นต้องเหยียบเข่าสวีเฉียงแตกเป็นเสี่ยงๆ ได้แน่
ร่างดำกระโดดจากชายคา ลงสู่ลานเบาราวขนนก ใต้แสงจันทร์เผยใบหน้าซีดขาวครึ่งหนึ่ง
“แม่งเอ๊ย ไอ้พวกชั้นต่ำเดี๋ยวนี้มันกล้าใช้วิธีสกปรกแบบนี้แล้วเหรอ?”
ขณะที่ซุนปู้กำลังกวาดตามอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเต็มไปด้วยโทสะ
ทุกคนเพิ่งสังเกตว่า มีสองร่างเดินเร็วมาใกล้สนามฝึก ทั้งคู่ดูหนุ่มมาก เด็กหนุ่มข้างหลังดูเด็กกว่าพวกเขาอีกหลายปี
รูม่านตาซุนปู้หดลง เขารู้สึกถึงแรงกดดันรุนแรงจากสองคนนี้ เห็นชัดว่าทั้งคู่ไม่ใช่ผู้ใช้พลังระดับเดียวกับที่เขาจะต้านได้
“เสี่ยวอวี้?”
สวีเฉียงดิ้นรนพยุงตัวขึ้น พอเห็นผู้มาเยือน หน้าร้อนผ่าว ก้มหน้าอาย
สวีอวี้ไม่สนใจซุนปู้ แต่มองสวีเฉียงในสภาพสะบักสะบอม เอ่ยถามลอยๆ “ยังลุกไหวไหม?”
สวีเฉียงพยักหน้า กล้ำกลืนความเจ็บปวดจากกาย ใช้ความพยายามอย่างหนัก ถึงจะยืนขึ้นได้หวุดหวิด
“กินซะ”
สวีอวี้ยื่นเม็ดยารักษาให้เม็ดหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้สายตาประหลาดใจกวาดมา
เดิมทีทุกคนนึกว่าเด็กหนุ่มในชุดธรรมดาคนนี้คงเป็นแค่ผู้ติดตามคนข้างหน้า ใครจะรู้ว่าแค่ยื่นมือก็ให้เม็ดยาล้ำค่า
สวีเฉียงไม่ปฏิเสธ รับเม็ดยามายัดปาก ขบเม็ดยาแตก เพียงอึดใจ ไออุ่นก็พลุ่งจากกระเพาะ ขับไล่ความเจ็บปวดในกายไปกว่าครึ่ง