“นั่นไม่ใช่ซูหลิงซีผู้มีพรสวรรค์หรอกหรือ?”
“หึ ทีมแรกของสถาบันยุทธ์ที่เข้าไป กลับออกมาตอนประตูมิติใกล้จะปิดแล้ว นี่คงไม่ได้หลงทางอยู่ในซากภพ แล้วเอาชีวิตรอดกลับมาได้อย่างหวุดหวิดหรอกนะ?”
“เฮอะ พวกผู้มีพรสวรรค์จากปราการชายขอบพวกนี้ หยิ่งยโสเสียเหลือเกิน มีโควตาอยู่ในมือแท้ๆ กลับตั้งหน่วยแค่สี่คน ไม่เห็นหัวอันตรายในซากภพเลยสักนิด ไม่ได้อะไรกลับมาก็สมควรแล้ว”
เมื่อเห็นทั้งสี่คนปรากฏตัว ผู้คนมากมายบนลานกว้างก็พากันยิ้มเยาะ โดยเฉพาะเมื่อเห็นซูหลิงซีกับพวกไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย และยังคงวางมาดเย็นชาเช่นเดิม ก็ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกขัดใจอย่างมาก
หน่วยสี่คนนี้ นอกจากเซี่ยซื่อคนหนึ่งแล้ว อีกสามคนที่เหลือแทบไม่มีภูมิหลังอะไร
แม้แต่ตระกูลยุทธ์โบราณที่อยู่เบื้องหลังเซี่ยฟาง ก็ถูกกลุ่มอำนาจต่างๆ ยึดตำแหน่งไปตั้งนานแล้ว ไม่อาจรุ่งเรืองเหมือนวันวาน
พวกเธอมีสิทธิ์อะไรถึงได้เย็นชาเช่นนี้?
คิดว่าปราการหมายเลข 83 ที่สถาบันยุทธ์กุมอำนาจอยู่ ก็ไม่ต้องผูกมิตรกับกลุ่มอำนาจใหญ่ๆ อย่างพวกเรา แล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้งั้นหรือ?
สถาบันยุทธ์มีรากฐานแข็งแกร่ง กลุ่มทุนไหนก็สั่นคลอนสถานะของมันไม่ได้ แต่ว่า เหตุผลที่สถานะของมันสูงส่งเช่นนั้น หัวใจสำคัญที่สุดคือ สถาบันยุทธ์ไม่เข้าร่วมความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอำนาจต่างๆ และยึดมั่นในความเป็นกลางเสมอมา
แถมยังได้ยินว่า สถาบันยุทธ์ยึดมั่นในหลักการแห่งความยุติธรรมและเที่ยงธรรม แนวคิดที่ฟังดูเหลวไหลและน่าขำในแดนรกร้างนี้ กลับกลายเป็นข้ออ้างให้กลุ่มอำนาจต่างๆ ดูดเลือดจากสถาบันยุทธ์