“ข้อมูลอสูรซากระดับนี้ โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ของฉันไม่มีหรอก แต่เมื่อเธอรู้รหัสเรียก ก็ไปขอตรวจค้นได้ที่หอจดหมายเหตุปราการ เพียงแต่ต้องมีระดับสิทธิ์ที่เหมาะสม”
พี่เหมิงหัวเราะเบา ๆ แววตาที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้ายิ่งคลุมเครือ คล้ายกำลังสำรวจของรักชิ้นหนึ่ง
สวีอวี้ถูกจ้องจนใจสั่นผวา สตรีเธอนี้ต่างจากหญิงอื่นที่เขาเคยพบพาน มิใช่เพียงกล้าตรงไปตรงมา แต่ยังแฝงเสน่ห์ป่าเถื่อนที่ยั่วยวนใจคน
หรือนี่คือเสน่ห์เฉพาะตัวของนักล่าสัตว์หญิง?
พี่โจวที่ชั้นสองก็มีกลิ่นอายคล้ายกัน แต่ห่างไกลจากความเร่าร้อนโอ้อวดของพี่เหมิงนัก
“ต้องใช้สิทธิ์ระดับไหนถึงดูได้?”
สวีอวี้ถาม
“ยังห่างไกลจากระดับผู้ใช้พลังของเธอตอนนี้ อย่างน้อยต้องเป็นนักล่าสัตว์ระดับสาม จึงขอตรวจค้นเอกสารของอสูรซากระดับราชันได้ แต่ว่า...”
พี่เหมิงโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนหลังมือเขา สัมผัสอุ่นร้อนทำให้ใจสวีอวี้สั่นสะท้าน “ถ้าเธออยากรู้จริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางลัด”
เมื่อปลายนิ้วเรียวราวหยกต้นหอมลูบผ่าน แขนของสวีอวี้เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งแล่น ขนลุกซู่ไปทั้งแขน
“ผมจะรีบบำเพ็ญฝึกฝน”
สวีอวี้หน้าแดงซ่านชักแขนกลับ ในใจยิ่งแน่ใจว่า หญิงปีศาจเธอนี้มีวิชาพิเศษที่กระตุ้นความพลุ่งพล่านในใจคนได้จริง ๆ
ดูท่าระหว่างผู้ใช้พลังระดับสามกับผู้ใช้พลังระดับสอง จะมีความแตกต่างเชิงคุณภาพอยู่แท้
“เอาล่ะ ไม่แกล้งเธอแล้ว”
เห็นท่าทีประหม่าของเขาเช่นนั้น พี่เหมิงหัวเราะเบา ๆ ชักมือกลับ ถามส่ง ๆ ว่า “หางสองคนนั้นเธอคิดจะจัดการอย่างไร?”
“ในปราการไม่ใช่ห้ามลงมือหรอกหรือ?”
สวีอวี้ขมวดคิ้วถาม
“กฎเกณฑ์มันตายตัว หากไม่ถูกหน่วยลาดตระเวนจับคาหนังคาเขา ปราการยอมให้มีการต่อสู้ส่วนตัวในระดับหนึ่ง”
พี่เหมิงหัวเราะเบา ๆ ตอบ
“ถ้าอย่างนั้นผมไม่เดินทางลัดก็พอแล้วสิ?”
สวีอวี้ยักไหล่ กล่าวอย่างจนใจ
เขาไม่เชื่อหรอกว่า อีกฝ่ายกล้าลงมือต่อหน้าสาธารณชน นึกว่ากฎหมายปราการเป็นของของประดับหรือไร?
ส่วนจะออกมือจัดการพวกนั้น?