“กองทหารรักษาเมือง? ไอ้หนูนั่นไม่ใช่นักล่าสัตว์หรอกหรือ?”
หวังอวิ๋นขมวดคิ้ว นึกว่าตนเองฟังผิด
เขาจำได้ว่าข่าวก่อนหน้านี้ สวีอวี้แม้จะมาจากหน่วยรักษาการณ์เขตนอก แต่หลังจากเข้ามาในปราการกลับเลือกเป็นนักล่าค่าหัว เรียกว่ามองหน้ากันไม่ติดกับกองทหารรักษาเมืองเลยทีเดียว
“ไม่ทราบครับ อาจเคยได้รับความชื่นชมตอนอยู่ในหน่วยรักษาการณ์?”
คนนั้นเอ่ยเสียงต่ำ
หวังอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง ในปราการหมายเลข 83 อำนาจของกองทหารรักษาเมืองมิใช่สิ่งที่เห็นผิวเผินเช่นนี้
ขอเพียงพวกเขาต้องการสืบ คืนนั้นใครเป็นผู้วางเพลิง ก็ย่อมสืบได้กระจ่างแจ้ง
และตอนนี้กองทหารรักษาเมืองมาหาถึงที่ เห็นได้ชัดว่ารู้เรื่องราวทั้งหมดดีแล้ว
ที่ทำให้เขางุนงงที่สุดคือ เหตุใดกองทหารรักษาเมืองจึงต้องปกป้องนักล่าสัตว์คนหนึ่ง ทั้งที่รู้ว่าเป็นคนของสถาบันยุทธ์ กลับยังออกหน้าเตือนโดยเฉพาะ
ถ้าไม่ใช่การสั่งการโดยตรงของจางเซียว เขาไม่มีทางเชื่อว่ากองทหารรักษาเมืองจะยอมออกโรงเพื่อคนไร้ชื่อเสียง
“ไอ้หนูนี่ ดูท่าจะไม่ธรรมดาเหมือนกัน”
หวังอวิ๋นพึมพำเบา ๆ ประกายเย็นเยียบวาบในดวงตา
เดิมทีเมื่อรู้ว่าครอบครัวของสวีอวี้ถูกจับเข้าห้องขัง เขาก็หมดความสนใจ
เพราะอย่างไรก็ตาม ผู้มีฐานะสักหน่อย ไม่มีทางปล่อยให้คนในครอบครัวตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้
แต่มาบัดนี้ สวีอวี้ไม่เพียงแต่พาคนออกมาได้อย่างปลอดภัย ยังทำให้กองทหารรักษาเมืองออกหน้าปกป้องให้อีก เล่ห์เหลี่ยมในเรื่องนี้ ไม่ธรรมดาเลย
“มิน่าล่ะ ซูหลิงซีถึงได้สืบเรื่องของเขา”
หวังอวิ๋นมองไปทางเรือนด้านข้าง แววตาฉายแวบร้อนแรง
คนที่เขาหมายตา จะมีปัจจัยไม่แน่นอนอยู่ไม่ได้เด็ดขาด
“รุ่นพี่ เราจะลงมือต่อไหมครับ?”
ศิษย์สองคนถามเสียงเบา
ส่วนคำเตือนของกองทหารรักษาเมือง พวกเขาไม่ยี่หระ วิธีข่มขู่เช่นนี้สำหรับพวกเขาแล้วไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
สถาบันยุทธ์มีสถานะเหนือกว่า แม้แต่กองทหารรักษาเมืองก็ไม่กล้าทำให้ขุ่นเคืองง่าย ๆ
“ในเมื่อจางเซียวสั่งการโดยตรง ก็ไม่ต้องทำเรื่องไร้สาระนั้นแล้ว”
หวังอวิ๋นยกมือห้ามทั้งสองคน เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ: “ไปหาเขาโดยตรงเลย จัดการเสร็จแล้วกลับมารายงานฉัน”