เมื่อได้ฟังคำกำชับของสวีอวี้ ความยินดีที่ฉายบนใบหน้าพ่อสวีและคนอื่น ๆ เพราะพลังชีวิตที่กระจายตัว ก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างหนักในทันที
ด้วยความหวาดกลัวแดนร้างโดยสัญชาตญาณ พวกเขาได้ยินว่าสวีอวี้จะออกไปข้างนอกอีกครั้ง หัวใจก็พลันเต้นระส่ำ โดยเฉพาะแม่สวีที่มือสั่น จนไม้ไผ่บาดนิ้วโดยไม่รู้ตัว
ทว่า แม้ในใจจะร้อนรนและไม่สบายใจ สุดท้ายพวกเขาก็เลือกเคารพการตัดสินใจของสวีอวี้ ไม่มีใครเอ่ยปากห้ามปรามเลยแม้แต่คนเดียว
ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนกว่า พวกเขาตระหนักชัดเจนว่าสวีอวี้เกิดการเปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
เด็กหนุ่มที่ครั้งหนึ่งอ่อนแอทรุดโทรม แม้แต่งานพื้นฐานที่สุดในเหมืองแร่ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วม บัดนี้คำพูดและท่าทางของเขาแผ่ความสุขุมเกินวัยออกมา จนกลายเป็นเสาหลักของบ้านตระกูลสวีไปโดยปริยาย
พวกเขาพยักหน้าเงียบ ๆ มองตามสวีอวี้เก็บข้าวของและจากไป
“เอ๊ย ไอ้หนุ่มนี่ออกมาอีกแล้ว?”
เมื่อเห็นสวีอวี้ก้าวออกจากบ้าน ชายหนุ่มสองคนที่เฝ้าอยู่ไม่ไกลก็พากันงุนงง
พวกเขาสะกดรอยตามเขามาตลอดช่วงเช้า แต่ก็ไม่เคยหาโอกาสได้เลย จึงได้รายงานเรื่องนี้ให้หวังอวิ๋นทราบแล้ว และกำลังคิดจะล้มเลิก แต่กลับเห็นเขาออกมาตามลำพัง ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ทั้งสองสบตากัน หนึ่งในนั้นหยิบเครื่องมือสื่อสารออกมา ส่งข้อความไปหาหวังอวิ๋น
“ตามติดทันที อย่าให้มันรู้ตัว รอให้มันพ้นระยะสายตาจากปราการแล้วลงมือ”
ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมา เนื้อความแฝงความโหดเหี้ยม
“รุ่นพี่หวังถึงขั้นใส่ใจไอ้หน้าใหม่ขนาดนี้เชียว? ก็แค่นักล่าสัตว์คนหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตายในแดนร้างวันไหน ถึงกับต้องให้พวกเราลงมือเอง?”
คนที่เก็บเครื่องมือสื่อสาร บ่นพึมพำเบา ๆ
“พูดไร้สาระ ตลอดสองปีที่เข้าเรียนในสถาบัน พวกเราเคยเห็นพี่สาวตระกูลซูสืบความเคลื่อนไหวของใครด้วยตัวเองบ้างไหม? รุ่นพี่หวังคิดเผื่อไว้ก่อน บีบภัยคุกคามทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันก่อตัว คนอย่างพวกเราจะเข้าใจการคิดล้ำลึกของรุ่นพี่หวังได้ยังไง?”
อีกคนหัวเราะเย็นชา ก่อนจะขยับเท้าเล็กน้อย ร่างกายพลิ้วเบาดุจปุยวิลโลว์ ตามหลังสวีอวี้ไปอย่างเงียบเชียบ