เสี่ยวซานเดินนำหน้าพลางแนะนำประเภทและระดับความเสี่ยงของภารกิจให้สวีอวี้ฟังไปด้วย บางครั้งเหลือบเห็นสวีอวี้มองไปทางไหน ก็รีบแนะนำสภาพแวดล้อมของปราการให้ทันที
เดินไปประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงโรงเตี๊ยมแสงสนธยา
เวลานี้ใกล้พลบค่ำแล้ว ป้ายไฟนีออนด้านนอกโรงเตี๊ยมสว่างขึ้น ตัวอักษรสี่คำ “โรงเตี๊ยมแสงสนธยา” ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงสนธยา
ผลักประตูเข้าไป เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังทะลักเข้าแก้วหูทันที ภายในโรงเตี๊ยมแสงไฟสว่างไสว ร่างคนพลุกพล่าน กลิ่นเหล้าคละเคล้ากับเสียงสนทนาอันดัง ทำให้สวีอวี้รู้สึกคล้ายภวังค์ ราวกับที่นี่ไม่ใช่โลกแดนรกร้างในวันสิ้นโลก
“เสี่ยวซาน ไอ้เวรเอ๊ย วันนี้ทำไมแกเพิ่งมา รีบรินเหล้าให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
สวีอวี้สังเกตว่า เสี่ยวซานเพิ่งก้าวเข้าโรงเตี๊ยมก็ก้มศีรษะต่ำลงเล็กน้อย ทว่าก็ยังมีคนเห็นพวกเขา เสียงแหบห้าวดังลั่นจากข้างๆ
ร่างของเสี่ยวซานแข็งทื่อไป ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ ผงกศีรษะ “พี่จง รอสักครู่ครับ ผมไปติดต่อธุระกับแขกอยู่ เดี๋ยวเสร็จแล้วครับ!”
“ไปไกลๆ เลย อย่าเอาข้ออ้างนี้มาบ่ายเบี่ยง พ่อแกยังติดเงินฉันอยู่ยังไม่หมด แล้วแกยังกล้าอ้างนู่นอ้างนี่อีก?”
ชายคนนั้นทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนอย่างแรง จนแก้วเหล้าสั่นกระฉอกคว่ำ
คนรอบๆ สองสามคนชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วก็เบือนสายตากลับ ดูท่าจะชินชากับฉากแบบนี้เสียแล้ว
สวีอวี้ไม่แสดงท่าทีใดๆ ไม่ได้มองสำรวจอีกฝ่ายด้วย ในเวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว
เสี่ยวซานหน้าซีดเผือด ทว่ายังคงยิ้มเจื่อนๆ เอ่ยขอโทษสวีอวี้ ก่อนจะรีบสาวเท้าไปรินเหล้าให้ชายคนนั้นจนเต็มแก้ว
สวีอวี้ยืนอยู่กับที่ สายตากวาดมองภายในโรงเตี๊ยมอย่างเรียบเฉย ก็พบว่าดูเหมือนจะมีสายตาที่ไม่เป็นมิตรจำนวนมากจับจ้องมาที่ตน ทำให้เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้
ดูเหมือนตัวเองจะเพิ่งมาครั้งที่สอง ไม่ได้ทำอะไรเลย เหตุใดถึงได้มีศัตรูพุ่งเป้ามาโดยไร้เหตุผลเช่นนี้?
นี่เป็นบรรยากาศของโรงเตี๊ยมงั้นหรือ?
เสี่ยวซานถูกอีกฝ่ายเหยียดหยามอยู่นานกว่าจะหาจังหวะออกมาได้ รีบกลับมาที่ข้างกายสวีอวี้ รอยฝ่ามือสีแดงเด่นชัดปรากฏบนแก้ม เขาพูดเสียงเบา “ขอโทษครับ ให้คุณต้องเห็นเรื่องน่าอาย”