กลิ่นคาวคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหม็นเน่าโชยมา ร่างอสูรค่อย ๆ ก้าวออกจากเงาไม้ ร่างสูงเกือบสี่เมตรนำพาแรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกรุนแรง
สวีอวี้เพิ่งเห็นชัดว่า นี่คือลิงดำตัวมหึมา แต่ผิดกับลิงในความทรงจำของเขา ผิวหนังมันมีสีดำประหลาด แข็งราวกับหล่อด้วยเหล็ก และมีประกายโลหะจาง ๆ
แขนทั้งสองข้างห้อยลง เล็บเรียวทอประกายฟ้าเย็น ยาวถึงครึ่งฟุต ราวกับใบมีดคมกริบ
อกของลิงดำกระเพื่อมขึ้นลงช้า ๆ ทุกลมหายใจราวกับกวนอากาศโดยรอบ ชวนให้ใจสั่น ดวงตาสีดำวาวโรจน์เย็นเยียบนั้น ราวกับทะลุผ่านหินกำบังได้ จับจ้องตรงจุดที่สวีอวี้ซ่อนตัวอย่างแน่วแน่
สัตว์นรกตัวนี้ ประสาทสัมผัสมันเฉียบคมถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
สวีอวี้ใจจมลง วิกฤตแรงกล้าเอ่อท้นในใจ ในภาวะจิตใจจดจ่อสุดขีด เขารู้สึกถึงพลังชีวิตในร่างไหลเวียนอย่างรวดเร็ว
เขารู้ดีว่า เผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจก้าวเข้าสู่ระดับอสูรซากแล้ว การเคลื่อนไหวครั้งต่อไปต้องไร้ที่ติ ต้องจับจุดอ่อนให้ได้ และสังหารในดาบเดียว!
มิฉะนั้น ด้วยรูปร่างและพละกำลังของลิงดำ โอกาสครั้งต่อไปจะหาได้ยาก
“โฮก!”
ลิงดำคำรามต่ำ ประหนึ่งข่มขวัญศัตรูในเงามืด
ทันทีที่สายตามันจับจ้องซากสัตว์ที่เปื้อนเลือดบนพื้น ร่างสวีอวี้ก็พุ่งออกดุจสายฟ้า
แววตาดุร้ายของลิงดำตวัดมาทางสวีอวี้ แขนทั้งสองสะบัดรุนแรง ร่างพุ่งออกดั่งศรหลุดจากแล่ง เร็วจนน่าตกใจ
สวีอวี้หน้าเครียด เท้าถีบพื้น พลังจิตก็พวยพุ่งออกมาพร้อมกัน
“หนามวิญญาณ!”
“หึ่ง—”
คลื่นพลังจิตไร้เสียงพุ่งข้ามระยะห่าง แทงทะลุเข้าใส่หว่างคิ้วลิงดำอย่างแรง
“พรืด!”
เสียงทุ้มดังขึ้นในระดับจิต ราวเข็มแหลมแทงหนังเหนียว
ร่างลิงดำชะงักเล็กน้อย ม่านตาหรี่ลง ดวงตาที่เคยดำสนิทดุจออบซิเดียนฉายแววงุนงง ราวกับไร้ชีวิต ร่างมันยังพุ่งมาด้วยแรงเฉื่อยไม่ลด แต่การเคลื่อนไหวกลับเชื่องช้า แข็งเกร็งมากกว่าเดิม
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงรวดเร็ว ยามสวีอวี้จ้องเขม็ง มือทั้งสองกำมีด ไม่สนใจเทคนิคใด ฟันเต็มแรง
“ฟิ้ว!”
แสงมีดราวสายฟ้า พัดพาแรงลมแหลมคม พุ่งตรงสู่ลำคอจุดตายของลิงดำ อากาศดังแหวก ปลายมีดปักเข้าสู่ลำคอลิงดำแม่นยำ