สวีอวี้ไม่ได้เดินลึกเข้าไปอีก แต่เลือกที่จะย้อนกลับตามเส้นทางเดิม
ระหว่างทาง เขาเด็ดสมุนไพรกระจัดกระจายมาสองสามต้น แต่ในสมองกลับไม่อาจลบภาพของปลอกกระสุนสีทองนั้นไปได้ เขารู้สึกเลือนรางว่า ในแดนรกร้างนี้ซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่ไว้ ไม่ง่ายดายอย่างที่ตัวเขาแต่ก่อนเคยรู้
[พลังชีวิต: 14.63]
[พลังจิต: 20]
[พลังงานที่แปลงได้: 2]
สวีอวี้กวาดตามองแผงสถานะ ก่อนจะถอนหายใจยาว
นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่แดนรกร้างนี้มา ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นแล้วบ้าง แต่เมื่อเผชิญกับผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ก็ยังดูเล็กน้อยเกินไป เขาต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ และต้องการข้อมูลเพิ่มขึ้นด้วย
แน่นอนว่า ข้อแรกสุดคือ ต้องระมัดระวังให้มากขึ้น
เหมือนตอนที่จัดการพี่แผลเป็น ก็ทิ้งร่องรอยไว้มากเกินไป
ถ้ามีคนที่สังเกตดีมาสืบสาวลึกลงไป เกรงว่าจะสาวไปถึงต้นตอ แล้วค้นพบความเปลี่ยนแปลงของเขา
ตอนที่สวีอวี้กลับมาถึงเขตที่พักอาศัย ฟ้าก็ไม่เช้าแล้ว
เขาไปที่ร้านเบ็ดเตล็ดก่อน
"หืม?"
เพิ่งจะก้าวเข้าไปในร้าน เมื่อเห็นรอยเลือดที่เปื้อนอยู่บนตัวเขา ในดวงตาเฒ่าหวางก็พลันฉายแววประหลาดใจขึ้นมา
ไอ้หนูนี่ ไม่ได้เข้าป่ารกร้างมาจริงๆ หรอกนะ?
แล้วยังรอดชีวิตกลับมาอีก?
เฒ่าหวางไม่พูดอะไรออกมา แต่ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นกลับพินิจสวีอวี้มากขึ้นหลายส่วน
ในถิ่นรกร้าง ถ้าไม่มีปืนคอยหนุน ผู้ลี้ภัยที่อยากใช้ชีวิตต่อไปได้นั้น ความหวังริบหรี่อย่างยิ่ง
แต่เด็กหนุ่มท่าทางผอมบางคนนี้ กลับอาศัยแค่มีดสั้นมูลค่าหนึ่งร้อยเล่มเดียว ไปร่อนเร่ในถิ่นรกร้างมาตั้งหนึ่งวันได้?
"ช่วยคิดให้หน่อยสิ สมุนไพรพวกนี้กี่ต้นถึงจะได้เท่าไร"
สวีอวี้เดินไปหน้าเคาน์เตอร์ ควักสมุนไพรออกมาสองสามต้นวางไว้บนเคาน์เตอร์ ผิวสมุนไพรยังติดโคลนชื้นๆ อยู่
เฒ่าหวางรับสมุนไพรไป ใช้นิ้วบีบใบไม้เบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองสวีอวี้ "เธอโชคดีนะ ช่วงนี้ราคาสมุนไพรในตลาดขึ้นไปไม่น้อย สองสามต้นนี้ขายได้สัก 20 หยวน"
"แล้วต้นนี้ล่ะ?"
สวีอวี้พยักหน้า ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ตอนนั้นเองถึงได้หยิบหญ้าเส้นเหล็กต้นนั้นออกมา
เฒ่าหวางพอเห็นหญ้าเส้นเหล็กต้นนั้น ตาก็สว่างวาบ "เธอไปได้ของนี้มาจากไหน?"
"ยังไง? มีปัญหาหรือ?"