“พี่...”
สวีเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปมาก เอ่ยเรียกเสียงเบา มือบางดึงแขนเสื้อสวีอวี้อย่างขลาดกลัว เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “แพงเกินไปแล้ว เรา... เราไปเถอะน่า”
ปิ่นปักผมแวววาวอันนี้สวยก็จริง แต่ราคาสำหรับเธอน่ะ แพงลิ่วเทียบฟ้า!
รู้หรือไม่ว่าในเขตสามนอกปราการน่ะ การเช่าบ้านอิฐหนึ่งหลังตลอดทั้งปีก็แค่ 500 หน่วยเท่านั้น
สวีอวี้ไม่ได้โกรธอะไร เพียงแต่ล้วงหยิบแผ่นป้ายประจำตัวออกมาจากอกเสื้อ แล้วสะบัดเบา ๆ ตรงหน้าแผงค้า ตรารับรองพลังชีวิตเปล่งประกายอ่อน ๆ ท่ามกลางแสงแดด สีหน้าพ่อค้าหมอนั่นเปลี่ยนไปในทันที แล้วยื่นมือส่งของให้อย่างกระอักกระอ่วน
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นแค่ผู้ติดตามของพลเมืองเหมือนกับตน ไม่นึกเลยว่าจะมีแผ่นป้ายประจำตัวที่ผ่านการรับรองพลังชีวิต
สำหรับพ่อค้าหมอนั่นแล้ว พลเมืองที่ผ่านการรับรองพลังชีวิต ไม่ใช่คนที่เขาจะหาเรื่องด้วยได้
“คุณน้องชาย ตาผมไม่มีแววจริง ๆ ปิ่นอันนี้ถ้าคุณชอบ ผมจะลดราคาให้”
พ่อค้าหมอนั่นรีบเอ่ยพลางยิ้มเหยแห้ง ๆ เหงื่อเย็นซึมที่ขมับ มือไม้ลนลานหยิบปิ่นปักผมส่งให้ “1,200 หน่วย คุณดูเนื้อวัสดุนี่สิ เป็นแก้วหลิวหลีเกรดดีฝังประดับ หาทั้งปราการได้ยากเลยนะขอรับ”
สวีอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เดิมเพราะท่าทีหยาบคายของอีกฝ่าย เขาจึงไม่คิดจะหยุดอยู่ที่นี่ต่อเลยด้วยซ้ำ
ทว่า เมื่อเห็นแววตาของน้องสาวที่ใจเต้น เขาก็คลายน้ำเสียงลง “1,200 หน่วยแพงไป ฉันจะเสนอราคา ถ้ารับได้ ปิ่นอันนี้ฉันก็จะซื้อ”
“เชิญพูดมาเลยขอรับ เชิญพูดมา...”
พ่อค้าหมอนั่นพยักหน้าหงึก ๆ พอเห็นว่าสวีอวี้ไม่มีทีท่าจะเอาเรื่อง ก็ถอนหายใจโล่งอก
ในฐานะผู้ติดตามของพลเมือง หากเพราะความผิดเขาเองที่นำความเดือดร้อนมาสู่นาย ย่อมเป็นผลร้ายที่เขาแบกรับไม่ไหว
ด้วยความฉลาดหลักแหลม ปกติเขาอาศัยขายของกระจุกกระจิกให้บรรดานายพวกนี้ ถ้าทำให้ผู้ติดตามด้วยกันขุ่นเคืองสักหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
แต่หากไปมีเรื่องกับพลเมืองที่ผ่านการรับรองพลังชีวิตแล้วล่ะก็ สถานการณ์เบาอาจเสียช่องทางทำกิน สถานการณ์หนักอาจถูกนายตัวเองบิดหัวเอาไปแสดงความผิด
เป็นแค่ผู้ติดตามน่ะ สำหรับพลเมืองแล้วมันไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไร