“ดาบของเซี่ยซื่อมาอยู่ในมือเขาได้ยังไง?”
ชายหนุ่มร่างสูงสีหน้าจมลง อาวุธของลูกศิษย์สถาบันยุทธ์กลับตกอยู่ในมือคนนอก ไม่แปลกเลยที่รับคมดาบของเขาแล้วยังไม่ขาดสะบั้น
“เขายกให้ ขัดอะไรไหม?”
สวีอวี้ยิ้มเย็นชา มือที่จับด้ามดาบคลายลงเล็กน้อยก่อนบีบแน่นอีกครั้ง ถึงรู้สึกว่าฝ่ามือสบายขึ้นบ้าง
อย่างไรก็ตาม หลังจากตะลึงชั่วประเดี๋ยวอีกฝ่ายก็กลับมาสงบเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเปลืองคำพูดอีก ส่งเสียงเย้ยหยัน กระบวนท่าดาบในมือรุนแรงขึ้น แฝงคมดาบเสียดแทง ดูออกว่าลงมือหลายกระบวนแล้วยังจัดการนักล่าสัตว์คนนี้ไม่ได้ ทำให้เขาเริ่มหมดความอดทน
เรื่องพลังชีวิต พวกเขาสูงกว่าสวีอวี้เยอะ กระบวนท่าและช่วงก้าวก็เหนือกว่านักล่าสัตว์ที่ไร้พื้นฐานเสียอีก
ชายหนุ่มอีกคนก็ไม่เก็บแรงอีกต่อไป รุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ก่อเกิดเป็นวงล้อมโจมตี
สวีอวี้สู้หนึ่งต่อสองก็ลำบากอยู่แล้ว ตอนนี้คู่ต่อสู้ปล่อยพลังสังหารเต็มที่ กระบวนท่าโหดเหี้ยมขึ้น ในทันใดก็เพิ่มแรงกดดันเป็นทวีคูณ
เขาตั้งสมาธิอย่างสูง รับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ ทำนายกระบวนกระบี่ของพวกเขาได้ล่วงหน้า หลบหลีกหมุนตัวไปมาตลอด เมื่อเลี่ยงไม่ได้จริงๆ จึงใช้หลังดาบปัดป้อง ถึงประคองตัวไม่ให้พ่ายแพ้ได้อย่างหวุดหวิด
แต่เขาก็รู้ว่าแบบนี้ไปได้ไม่นาน สภาพเลือดเดือดพล่านไม่อาจคงอยู่ได้ตลอด พอผลสะท้อนมาถึง พลังชีวิตถดถอย เกรงว่าเขาจะไร้แรงต้านทานอีก
“เด็กนี่ มีฝีมือจริงหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นว่าชั่วขณะหนึ่งยังจัดการไม่ได้ ชายหนุ่มร่างสูงแววตาเย็นวาบ ใจอดไม่ไหวที่จะรู้สึกตกใจ
พวกเขาสองคนในสถาบันยุทธ์แม้ไม่ใช่หัวแถว แต่ก็นับเป็นระดับแนวหน้าในหมู่ผู้ใช้พลังขั้นเดียวกัน ปกติร่วมมือสู้ศัตรู แม้แต่รุ่นพี่ผู้ใช้พลังขั้นสามพวกเขาก็ยังต้านทานได้อย่างหวุดหวิด แต่วันนี้กลับถูกนักล่าสัตว์ที่พลังชีวิตไม่ถึงสองร้อยแต้มบีบให้อยู่ในสภาวะตึงเครียดเช่นนี้ รับไม่ได้จริงๆ
“เด็กคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
ทั้งสองประสานสายตาเหมือนเข้าใจแล้วว่าทำไมรุ่นพี่หวังอวิ๋นถึงใส่ใจ แถมยังลงทุนยกเรื่องใหญ่ให้พวกเขาสองคนมาล้อมสังหาร