ฟ้าค่อย ๆ มืดลง อุณหภูมิบนแดนร้างลดฮวบอย่างรวดเร็ว
ภายใต้แสงจันทร์สลัว แดนร้างทั้งผืนราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านบางที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน
นกสีชาดยังคงบินวนอยู่บนท้องฟ้า เพียงแต่มันฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก แสงเรืองรองบนตัวเก็บงำไว้หมด มองไกล ๆ เห็นเพียงจุดดำเล็กจาง ๆ ราวกับกลืนหายเข้าไปในรัตติกาล
สวีอวี้เดินทางต่อไปอีกราวสิบลี้ จึงพบถ้ำที่ค่อนข้างซ่อนเร้นได้ ก่อนอื่นวางกับดักง่าย ๆ หลายอันไว้รอบถ้ำ เผื่อมีอสูรซากเข้ามาใกล้ จะได้รู้ตัวตั้งแต่แรก
จัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้วเขาจึงกวักมือเรียกนกสีชาดให้ลงมา หลบเข้าไปในถ้ำ
นกสีชาดกระพือปีกเบา ๆ แล้วค่อย ๆ หุบลง เกาะบนบ่าเขาอย่างแผ่วเบา ซุกไซ้คอเขาอย่างสนิทสนม
“คืนนี้พักที่นี่ก่อน รอพรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”
สวีอวี้พูดเสียงเบา แล้วเดินเข้าถ้ำ หยิบอาหารออกมาจากมิติย่อส่วน แบ่งให้นกสีชาดส่วนหนึ่ง
ในช่วงที่คลุกคลีกันนี้ นกสีชาดไม่หยิ่งยโสเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ไม่รู้ว่าได้รับอิทธิพลจากสวีเยว่หรือไม่ เริ่มแสดงความสนใจต่ออาหารของมนุษย์บ้างแล้ว
สวีอวี้พิงกำแพงถ้ำ ค่อย ๆ หลับตาลง เริ่มหวนนึกถึงรายละเอียดการต่อสู้ทุกครั้งในวันนี้ พยายามค้นหาจุดบกพร่องของตนให้มากที่สุด เพื่อนำไปปรับปรุง แก้ไข
แม้ในฐานะผู้ใช้พลังจิตขั้นสาม ต่อให้สามห้าวันไม่นอน ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อจิตใจมากนัก หากใช้แต้มพลังงานเปลี่ยนเป็นพลังจิต ระยะเวลายังยืดออกไปได้อีก อาจกล่าวได้ว่า ขอเพียงมีแต้มพลังงานเพียงพอ พลังจิตของเขาก็จะคงอยู่ในสภาวะสูงสุดได้เสมอ