“พี่หลิว ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องท่านจางนะ”
จนกระทั่งไฟท้ายสีแดงหายลับไปทางปราการ พี่แผลเป็นถึงร้องไห้คร่ำครวญ สีหน้าอ้อนวอน
“โง่”
พี่หลิวส่ายศีรษะ มองพี่แผลเป็นเหมือนมองคนบ้า ในใจแอบตัดสินใจ จะรักษาระยะห่างกับหมอนี่ อย่าให้มันพาลพังไปด้วย
ผู้หยั่งรู้ นั่นเป็นตัวตนที่แม้แต่หัวหน้าหน่วยจางยังให้ความสำคัญ!
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ก็ไม่ใช่พวกตนจะหาเรื่องด้วยได้
ไอ้โง่นี่กลับไปยั่วโมโหคนแบบนี้ ถึงขั้นไม่กลัวปราการจับได้ ลงมือกับมัน
พี่หลิวยิ่งคิดยิ่งผวา สีหน้าค่อยๆ มืดครึ้ม
พี่แผลเป็นเหมือนจะรู้ตัว ริมฝีปากสั่น อยากพูดอะไรต่อ แต่เสาหลักของมันกลับหันหลังเดินจากไป ไม่แม้แต่จะหันมามอง
มันยืนนิ่ง จ้องแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปทีละก้าว ลมรอบข้างหวีดหวิวพัดผ่าน ในใจรู้ดี นับจากนี้ ที่พึ่งของมันคงทิ้งมันไปแล้ว
"พวกต่ำช้าพวกนี้!"
ครู่หนึ่ง พี่แผลเป็นมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ตัวมันก็แค่อยากมีชีวิตในแดนรกร้างนี้ มันผิดอะไร?
เป็นหนี้ก็ต้องใช้ สวรรค์ลงโทษ!
ถ้าไม่ใช่เพราะมันใจดี พวกต่ำช้าพวกนั้นตายไปนานแล้ว!
พี่แผลเป็นไม่เคยคิดว่าตัวเองก็ผิด ไม่เคยคิดด้วยว่าที่ต้องใช้หนี้ให้มัน ทำให้ครอบครัวที่ดิ้นรนแทบตายพังทลายไปกี่ครอบครัว มีคนบริสุทธิ์อีกกี่คนถูกบีบให้เดินทางตัน
……
กลับถึงบ้านดินเก่า เห็นแต่ไกลว่าเด็กผอมบางหอบอย่างสวีเยว่ยืนอยู่หน้าประตู มองหาแต่ไกล จนเห็นสวีอวี้ปรากฏตัว ใบหน้าน้อยๆ ถึงเบ่งบานยิ้มดีใจ
"พี่ กลับมาแล้ว!"
สวีเยว่กระโดดโลดเต้นวิ่งมา มือน้อยๆ จับชายเสื้อสวีอวี้แน่น
สวีอวี้ลูบผมเธอเบาๆ "อืม กลับมาแล้ว"
"เสี่ยวอวี้ เธอ เธอบาดเจ็บยังไง?"
พอเข้าบ้านดิน แม่สวีเห็นสภาพมอมแมมของเขา หน้าซีดเผือด พุ่งเข้ามาพยุง
"หือ? ฉันไม่ได้เจ็บ..."
สวีอวี้ถึงรู้ตัว ที่แบกหนังสัตว์มา เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนเลือด เขาจึงถอดเสื้อออก เผยแผ่นหลัง
เมื่อพลังชีวิตเพิ่มขึ้น ร่างกายที่เคยผอมบางเปลี่ยนไปชัดเจน กล้ามเนื้อค่อยๆ เป็นรูป แม้ยังดูผอม แต่ในกล้ามเนื้อกลับแฝงพลังแรงมหาศาล