"กินแล้วเธอจะรู้เอง"
คุณครูจูดูเหมือนขี้เกียจอธิบาย จึงวางขวดเลือดคืนที่เดิม
"ไอ้นี่ กินไปแล้วจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
สวีอวี้จ้องมองคริสตัลสีเลือดบนโต๊ะ แล้วถามเชิงหยั่งเชิง
"กระทั่งเนื้ออสูรซากเธอยังกล้ากินดิบ ๆ แล้วจะมากลัวไอ้นี่ทำไม?"
คุณครูจูหัวเราะเบา ๆ ไอ้หนูนี่ ไม่ได้บ้าบิ่นเหมือนอย่างที่เห็น
แต่ก็นึกได้ว่า ในฐานะผู้ลี้ภัย แค่อิ่มท้องก็เป็นปัญหา ไม่มีทรัพยากรอะไรเลย ที่เขาเติบโตมาได้ถึงขนาดนี้ ก็ต้องมีวิจารณญาณบ้าง
"วางใจเถอะ ฉันไม่ว่างพอจะวางยาเธอหรอก และไอ้นี่ ในปราการ มีคนมากมายแย่งกันเอา"
เห็นว่าเขายังลังเล คุณครูจูก็พูดเรียบ ๆ
สวีอวี้รู้สึกได้ว่าคุณครูจูไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงหยิบคริสตัลเลือดบนโต๊ะขึ้นมา ภายในคริสตัลคล้ายมีเปลวไฟสีเลือดไหลวนอยู่ ส่องประกายชวนขนลุก
เขาสูดลมหายใจลึก เอาเม็ดคริสตัลเลือดใส่ปาก ตามด้วยเสียง "กร๊อบ" ราวกับกัดน้ำตาลแข็งจนแตก จากนั้น กระแสความร้อนสายหนึ่งก็ไหลลงคอ
[ดูดซับพลังงาน +50]
[พลังงานที่แปลงได้: 76]
เวลาเพียงชั่วครู่ พลังงานในเม็ดคริสตัลเลือดถูกดูดซับจนหมด สวีอวี้รู้สึกถึงไออุ่นผุดขึ้นจากท้อง ทั้งร่างพลันสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เมื่อดูแต้มพลังงานบนหน้าต่างที่เพิ่มขึ้น เขาก็ใจหายวาบ
ในคริสตัลเลือดเม็ดเท่าปลายนิ้วโป้งนี้ มีพลังงานเทียบเท่าแก่นสัตว์ของอสูรซากระดับสองตั้งสองตัว!
"พึ่งกลืนลงไปจะรู้สึกร้อนวูบวาบหน่อย พอเดี๋ยวก็หาย"
คุณครูจูมองสีหน้าประหลาดใจของสวีอวี้ แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พูดจบ แววตาก็ฉายแววประหลาด
"หืม?"
เด็กหนุ่มตรงหน้าตอนที่กลืนคริสตัลเลือดเข้าไป หน้าตาแดงเรื่อ แม้แต่ผิวหนังก็ขึ้นสีแดงผิดปกติ แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ก็กลับคืนเป็นปกติ
นี่ทำให้เขาอดรู้สึกแปลกใจยิ่งนักไม่ได้
เพราะถึงพลังงานในคริสตัลเลือดจะบริสุทธิ์ ใช้โดยตรงได้ แต่สำหรับผู้ใช้พลังระดับหนึ่งแล้ว การจะดูดซับได้หมด อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายวัน
"คุณอาจารย์ เป็นอะไรไป?"
สวีอวี้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในแววตาคุณครูจู จึงถามโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ชอบกล"