“คนในบ้านนี้อยู่ไหนกันหมด”
หน้าแถวที่เจ็ดของเขต ค ทหารสองนายในเครื่องแบบกำลังมองหาซ้ายขวา สีหน้าร้อนรน
“ท่านครับ ครอบครัวนั่นเป็นพวกชั้นต่ำมาจากเขตขยะ พวกมันออกไปเหมืองกับไร่กันตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว”
หญิงข้างบ้านแสยะยิ้มหยัน กล่าวเสียดสีว่า “ได้ยินว่าบ้านมันมีเด็กหญิงคนหนึ่ง ถึงขั้นส่งไปเรียนที่โรงเรียนโน่นแน่ะ ไม่รู้ไปเอาหน้าที่ไหนมา มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียนเดือนละ 50 หยวน แล้วจะเรียนได้กี่วันกัน”
ทหารสองนายสบตากัน เกิดความงงงวย
หัวหน้าหน่วยก็ไม่ได้บอกว่า พวกนี้เป็นชั้นต่ำทั้งครอบครัวนี่
พวกชั้นต่ำแบบนี้ ยังต้องให้พวกตนมาเรียกด้วยตัวเองอีก?
แต่ถึงกระนั้น คำสั่งจากเบื้องบน พวกเขาก็ไม่กล้าขัด
“โธ่เว้ย ในที่สุดพวกท่านก็มาแล้ว จะมาจับครอบครัวชั้นต่ำนั่นใช่ไหม”
ขณะนั้น หญิงฝั่งตรงข้ามที่มีใบหน้าบวมเป่งเปิดประตูออกมา เมื่อเห็นทหารสองนายก็ร้องโอดครวญทันที แล้วก็เล่าเรื่องที่ผัวของเธอหายไปทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับ
“คนหายก็ไม่รู้จักออกตามหาเอง?”
แต่ทหารสองนายนี้ดูเหมือนไม่อยากยุ่งเรื่องจุกจิกแบบนี้
ในเขตคนลี้ภัย ต่อให้ผู้ใหญ่หายไปหนึ่งคน หรือกระทั่งเด็กหาย พวกเขาก็ยังขี้เกียจออกแรงตามหา เว้นแต่จะได้ผลประโยชน์มากพอ
ต่อให้เธอบอกว่าหวังเฉียงเองก็เป็นสมาชิกหน่วยรักษาการณ์ ทหารสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย พวกเขาใช่ว่าจะว่างจนไม่มีอะไรทำ
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงโรงเรียน ถามไถเล็กน้อยก็รู้จากฝูงชนที่ยังไม่สลายไปว่า เด็กชั้นต่ำนั่นตามคุณครูจูเข้าไปในโรงเรียนแล้ว
ทว่า ปกติแล้วพวกเขาทำตัวยโสโอหัง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับประตูใหญ่สีแดงชาดที่ปิดสนิทบานนั้น กลับไม่กล้าเข้าไปรบกวน
หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ทหารนายหนึ่งก็รีบจากไป ส่วนอีกนายยังคงเฝ้ารออยู่ที่นี่
……
โรงเรียนไม่ได้ใหญ่โตอะไร
ตรงกลางเป็นห้องเรียนบ้านอิฐสามห้อง สองข้างเป็นเรือนเตี้ยๆ หลายหลัง ใช้เป็นห้องหนังสือ ห้องเก็บของ และห้องพักตามลำดับ
คุณครูจูส่งสัญญาณให้สวีเยว่กับไอ้เจ้าเด็กอ้วนไปที่ห้องเรียน ส่วนเขาเองพาสวีอวี้เดินเข้าไปในห้องหนังสือ