“ระวังตัวให้ดี รองหัวหน้า สามเธอ พวกเธอสองคนเฝ้ารอบนอก หากมีอะไรผิดปกติให้ส่งสัญญาณทันที พวกเธอสามคนตามฉันลงไป”
หวังชิงหยวนยกมือบอกให้ทุกคนเงียบ กวาดตามองรอบ ๆ แล้วสั่งการอย่างรวดเร็ว
สองคนที่ถูกเอ่ยชื่อตอบรับแล้วแยกตัวออกไปทางสองข้างทันที กลืนหายเข้าไปในเงามืด
หวังชิงหยวนพาอีกสามคนที่เหลือ หยิบเชือกที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ถืออุปกรณ์ให้แสงสว่างแบบพิเศษ แล้วค่อย ๆ ปีนลงไปตามเถาวัลย์ข้างผนังหลุมด้วยความระมัดระวัง
ทันทีที่ลงมา กลิ่นอับชื้นเน่าเปื่อยก็โชยมา รอบข้างเงียบจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำกระทบ ก้นหลุมลึกกว่าที่คิดไว้ประมาณกว่า 20 เมตรจึงถึงพื้น
เมื่อหวังชิงหยวนพร้อมสามคนเหยียบพื้น ทั้งสี่แยกย้ายกันอย่างพร้อมเพรียง แสงไฟจากสี่ลำฉายให้เห็นภาพรอบตัวทันที
กลางก้นหลุมมีหินสีดำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวสี่ห้าเมตรตั้งตระหง่าน ผิวสะท้อนแสงเย็นวาววับดุจโลหะ เต็มไปด้วยลายเส้นละเอียดหนาแน่น และดูเหมือนว่าแสงมืดนั้นจะซึมออกมาจากรอยเส้นพวกนี้
รอบ ๆ หลุมลึกมีซากกระดูกตกอยู่ไม่น้อย ทั้งของอสูรซากและโครงกระดูกแห้งที่คาดว่าเป็นผู้ใช้พลังมนุษย์ เห็นได้ชัดว่าเคยมีคนพยายามเข้ามายุ่งกับของที่นี่ แต่สุดท้ายก็ต้องทิ้งร่างอยู่ที่นี่ตลอดกาล
“เป็นแร่เหล็กอุกกาบาตจริง ๆ ด้วย!”
ดวงตาหวังชิงหยวนหดเกร็ง ไฟฉายในมือส่องลงไปใต้หินดำ ภายใต้ลำแสงขาวจ้า แร่ธาตุขนาดราวกำปั้นผู้ใหญ่ที่เปล่งประกายแวววาวดุจโลหะนั้นดูสะดุดตาเป็นพิเศษ