“พี่จาง?”
สวีอวี้เงยหน้าขึ้นเห็นจางเซียวกำลังพิงอยู่ข้างประตู ในมือถือไก่ย่างตัวหนึ่ง กำลังยิ้มให้เขา
ตั้งแต่ขอให้จางเซียวช่วยสืบข่าวของหลินหร่าน ฝ่ายหลังบาดเจ็บหนักจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายดี ใบหน้ายังดูซีดเซียว เขารู้สึกผิดมาโดยตลอด
จางเซียวรู้ดีว่าสกุลหลินไม่น่าไปยั่วยุ แต่ก็ยังช่วยเขาไปสืบข่าว น้ำใจนี้มันมากกว่าแค่การลงทุนธรรมดาแล้ว
สวีอวี้รีบลุกขึ้น ก้าวเร็วๆ เข้าไปหา
“ไป ไปคุยกันที่บ้านฉัน”
จางเซียวกวาดตามองเห็นว่าในเรือนไม่มีใครอื่น จึงพยักเพยิดไปทางเรือนฝั่งตรงข้าม แล้วพูดขึ้น
สวีอวี้พยักหน้า เดินตามจางเซียวออกไป
“พี่หลิวกับพวกอยู่ไหนกัน?”
สวีอวี้มองไปที่เรือนอีกฝั่ง แล้วถามขึ้น
เมื่อวานยังได้ยินเสียงของเหลยฮวนฮวนกับมู่ชิงชิงอยู่เลย แต่ตอนนี้ในเรือนกลับดูเงียบเหงา มีเพียงผู้ใช้พลังสามห้าคนที่กำลังฝึกปรือฝีมืออยู่ เมื่อเห็นทั้งสองเข้ามา ต่างก็โค้งคำนับทำความเคารพ
“เช้านี้ก็ไปซากภพแล้ว”
จางเซียวตอบอย่างไม่ใส่ใจ โดยน้ำเสียงไม่ได้แฝงความเสียดายอะไรนัก แล้วหัวเราะว่า “พวกเขาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ให้ฉันได้กินอะไรตามใจสักที เอาแต่จับฉันไว้แต่ในห้อง จนฉันแทบจะอึดอัดตาย”
เมื่อได้ยินคำนี้ สวีอวี้ก็ยิ่งรู้สึกผิดขึ้นไปอีก จนไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
“อย่าเก็บมาใส่ใจเลย เรื่องที่สกุลหลินรู้ได้ เป็นเพราะฉันทำไม่รอบคอบเอง จะโทษนายก็ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่? ตรงกันข้าม ฉันยังต้องขอบคุณสกุลหลินเลย เมื่อวานเพิ่งส่งค่าชดเชยมาให้ เทียบเท่ากับรายได้ของฉันครึ่งปีเลยทีเดียว”
จางเซียววางไก่ย่างลงบนโต๊ะหิน ฉีกน่องไก่หนึ่งข้างยื่นให้ พลางหัวเราะพูด
“พี่จาง ขอบคุณนะ”
สวีอวี้รับน่องไก่มา กล่าวขอบคุณ แล้วก็เงียบไม่พูดอะไร
เขาเข้าใจดีว่า นี่ต้องเป็นผลจากที่สถาบันยุทธ์กดดัน สกุลหลินจึงจำใจยอมถอยให้ หากเป็นสกุลเหลียงที่มีอำนาจควบคุม เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็คงไม่มีค่าชดเชยสักนิดเดียว และอาจเป็นไปได้ว่า จางเซียวคงต้องตายด้วยน้ำมือของสกุลหลินไปแล้วในวันนั้น
ดูท่าตัวเองจะยังไร้เดียงสาเกินไป เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มอำนาจใหญ่โต ไม่ควรผลีผลามทำอะไรลงไป มิฉะนั้นก็จะพาคนรอบข้างให้ต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้