สวีอวี้กวาดสายตามองสองฝั่ง แสงสลัวริบหรี่ เผยให้เห็นผนังหินขรุขระนูนออกมา ราวกับเป็นเส้นทางมุ่งสู่เหวลึกใต้พิภพ
เดินเลียบภูมิประเทศลดต่ำลงเรื่อย ๆ แสงยิ่งมืดมิด โชคดีที่ทั้งสี่เป็นผู้ใช้พลัง ยังมองเห็นระยะไม่กี่เมตรโดยรอบได้
ผนังหินเบื้องหน้ายิ่งขรุขระน่าเกรงขาม ปรากฏมอสเรืองแสงสีน้ำเงินหม่นบนหิน ดุจเปลวไฟวิญญาณสีคราม น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ความชื้นในอากาศยิ่งทวี แถมพลังปราณนั้นก็เข้มข้นขึ้น ประหนึ่งไหลเข้าปอดด้วยลมหายใจ ทำให้เส้นลมปราณร้อนผ่าว พลังชีวิตพลุ่งพล่าน
ทว่า สามคนของซูหลิงซีดูจะไม่มีท่าทีไม่สบายกับความเข้มข้นของพลังปราณ อีกทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
สวีอวี้ค้นพบอย่างประหลาดใจว่า ระหว่างที่พลังแห่งการกลืนกินทำงาน แต้มพลังงานที่เคยเพิ่มทีละหนึ่งแต้ม กลับเพิ่มขึ้นทวีคูณ แม้ปริมาณยังน้อยนิด แต่หากอยู่ได้นานในสภาพแวดล้อมนี้ ต่อให้ไม่ล่าสิ่งใดเลย ก็อาศัยพลังปราณเข้มข้นนี้รับแต้มพลังงานมหาศาลได้
“พี่อวี้ ยังปรับตัวได้ไหม”
เห็นสีหน้าสวีอวี้เปลี่ยนไป เซี่ยซื่อถามเสียงเบา ร่างขยับเข้าใกล้เขาอีกเล็กน้อยอย่างเงียบเชียบ
ซูหลิงซีไม่ได้เอ่ยปากเตือน เพราะยิ่งลึกลงไป ผนังหินก็ค่อย ๆ แคบเข้า ช่องทางก็เล็กลง พื้นที่ต้องเฝ้าระวังก็ลดลงตาม