“พี่เซี่ย พวกคุณไม่มีแผนที่เหมือนกันเหรอ?”
สวีอวี้มองดูทุ่งร้างเบื้องหน้าที่ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด อดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“มีสิ แต่ที่นี่คือรอยแยกประตูมิติแห่งใหม่ แผนที่เลยใช้ประโยชน์ได้ไม่มากนัก”
เซี่ยซื้อยักไหล่ แบมือพลางกล่าว “ก่อนเข้ามา เธอก็เห็นแล้วนี่ ต่อให้เป็นรอยแยกประตูมิติเดียวกัน ตำแหน่งที่เปิดก็ไม่แน่นอน ทุกครั้งที่เข้า พิกัดก็ไม่ค่อยเหมือนกัน ต้องรอให้พวกเราสำรวจก่อนถึงจะวาดแผนที่ใหม่ออกมาได้”
สวีอวี้หรี่ตาลง นั่นก็หมายความว่า การเดินทางครั้งนี้พวกเขาเป็นผู้บุกเบิกเต็มตัว ทุกย่างก้าวคือการสำรวจครั้งใหม่
“ปราการเก่าแก่พวกนั้น มีแผนที่ค่อนข้างสมบูรณ์แล้วใช่ไหม?”
สวีอวี้ถามด้วยความสงสัย
“สมบูรณ์? มีแต่ในสิบเมืองเอกเท่านั้นแหละ แผนที่ของปราการอื่นก็แค่วาดเป็นพื้นที่คร่าว ๆ จากผู้ที่เข้าไป”
เซี่ยซื่ออธิบาย
“ปราการที่ตั้งมาหลายสิบปีแล้วก็ไม่มีแผนที่สมบูรณ์อย่างนั้นหรือ?”
สวีอวี้ค่อนข้างแปลกใจ ตามหลักแล้ว เวลาสำรวจหลายสิบปี ไม่ต้องพูดถึงทั้งซากภพ แต่แค่พื้นที่หนึ่งจะยังสำรวจไม่หมดได้อย่างไร?
“ในซากภพมีหลายที่ที่เป็นเขตต้องห้ามเด็ดขาด โดยเฉพาะเมื่อพบเจอวิญญาณซากของโลกนี้ พูดได้เลยว่าเก้าตายหนึ่งรอด แต่ละปีไม่รู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งกี่คนที่เสียชีวิตในซากภพ การสำรวจน่ะมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”
ด้านข้าง เซี่ยฟางอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เซี่ยซื่อมองเธอแวบหนึ่ง อ้าปากค้าง แต่ก็กลั้นไว้ไม่พูดออกมา