แม่สวีนุ่งห่มเสื้อคลุมยืนอยู่ตรงประตู ในมือถือตะเกียงน้ำมันก๊าด คอตั้งคอยาวมองไปทางปลายตรอก
เปลวไฟของตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหวเล็กน้อย ส่องให้เห็นความกังวลและเป็นห่วงที่ยากจะปกปิดบนใบหน้าเธอ
เวลานี้ ในตรอกเงียบเหงาลงมาก ประตูใหญ่ของทุกบ้านปิดสนิท
ในที่สุด เสียงฝีเท้าดังขึ้นหนึ่งชุด แม่สวีตาเป็นประกาย จ้องเป๋งไปยังความมืดเบื้องหน้า เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาสองก้าว จนมองเห็นชัดว่าคนที่มาคือพ่อสวีและพวกอีกสามคน ถึงได้ถอนใจโล่งอก รีบเข้าไปจับมือสวีอวี้เอาไว้
"ไอ้ลูกคนนี้ ไปซะนานเชียว อยู่บ้านรอเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว"
เสียงแม่สวีสั่นเครือเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาที่เพิ่งผ่านไป
ใช้ชีวิตอยู่ในเขต 11 อย่างอกสั่นขวัญแขวนมานานหลายสิบปี ต่อให้ย้ายมาเขตสามแล้ว เธอก็ยังมีความหวาดกลัวยามค่ำคืนหลงเหลืออยู่บ้าง ต่อให้เป็นแค่เสียงลมพัด ก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น
"แม่ ไม่มีอะไรน่า เรากลับมาแล้วนี่"
สวีอวี้ลูบหลังมือแม่เบาๆ ปลอบเสียงอ่อน
"พวกแกก็เหมือนกันนะ รู้ทั้งรู้ว่าเหมืองแร่ไกลขนาดนั้น ก็ไม่ยอมกลับให้เร็วกว่านี้"
แม่สวีทำตาขุ่นเขม็งใส่พ่อสวีแวบหนึ่ง ต่อว่าพร้อมน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใยมากกว่า
พ่อสวียิ้ม แต่ในใจก็ยังหวาดหวั่นอยู่บ้าง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
สวีเฉียงอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกสวีจงเหอศอกกระทุ้งทีหนึ่ง รีบหุบปากทันที
โชคดีที่แม่สวีไม่ได้ถามอะไรมาก คิดเพียงว่าขบวนคุ้มกันเหมืองแร่กลับช้าหน่อย เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ของแปลก เพราะที่สาปส่งอย่างเหมืองแร่ พอถูกสัตว์วิวัฒน์โจมตี หรือเหมืองถล่ม ก็ต้องเสียเวลาไปบ้างเป็นธรรมดา
"เอาล่ะ รีบเข้าไปเถอะ ข้าวเย็นจะเย็นหมดแล้ว"
แม่สวีเร่งทุกคนให้เข้าไปในลานบ้าน พ่อสวีลังเลนิดหน่อย ตอนนี้ควรจะรีบพาพวกเธอออกจากเขตสามให้เร็วที่สุด
"เสี่ยวอวี้ พวกเรา..."
สวีจงเหอก็ลังเลเช่นกัน เอ่ยถามอย่างลองหยั่งเชิง
"เข้าไปกินข้าวก่อนเถอะ ไม่งั้นจะไม่มีแรงเดิน"
สวีอวี้เหลือบมองตรอกด้านหลังหนึ่งที พูดเสียงต่ำ