“เมื่อคืนมีหินวิญญาณโผล่ที่ตลาดมืดทางใต้ของเมือง เธอรู้ไหมว่ามันสร้างความฮือฮาแค่ไหน”
ผ่านไปพักใหญ่เฟิงเมิ่งถึงได้สติกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
สวีอวี้แค่ส่ายหน้าเบาๆ ทำทีสงบตอบว่า “ไม่ทราบ แต่คิดว่าคงดึงดูดคนไปไม่น้อยทีเดียว”
ไม่รู้ว่าตลาดมืดแห่งนั้นมีกลุ่มอำนาจไหนหนุนหลังอยู่ ถึงกับยอมปล่อยหินวิญญาณออกมาหนึ่งก้อนเพื่อเป็นจุดขายดึงดูดคนให้ไปค้าขาย
“แค่ดึงดูดหรือ ผู้แข็งแกร่งระดับสี่ในปราการตื่นตัวกันตั้งครึ่งค่อน”
เฟิงเมิ่งกล่าวพลางปิดฝากล่องทันที แล้วรีบผนึกตราปิดผนึกอย่างชำนาญ เผยรอยยิ้มยั่วยวนก่อนจะดึงสวีอวี้ให้นั่งลง
“น้องชายตัวดี บอกพี่หน่อยสิว่าพี่ควรขอบคุณนายยังไงดี”
ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของสวีอวี้ เฟิงเมิ่งค่อยๆ ลดตัวนั่งลงบนตักเขา ยกมือเรียวลูบไล้แก้มของสวีอวี้เบาๆ เสียงหวานหยาดเยิ้มเป็นพิเศษ
สวีอวี้ตัวแข็งทื่อราวกับถูกไฟช็อต เขาเคยคิดว่าการให้หินวิญญาณแก่เฟิงเมิ่งสักก้อน จะช่วยแลกทรัพยากรให้ตัวเอง แถมยังเปิดชื่อเสียงให้สมาคมนักล่า และกระชับสัมพันธ์กับเฟิงเมิ่ง ต่อให้รับภารกิจหรือแลกทรัพยากรก็สะดวกขึ้น
แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเฟิงเมิ่งจะตอบสนองด้วยท่าทีใกล้ชิดถึงเพียงนี้
“พี่เหมิงพูดเล่นแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ และผมก็ไว้ใจพี่”
สวีอวี้พยายามระงับความพลุ่งพล่านภายใน ก่อนตอบแบบเก้อเขิน “พี่เหมิง ไม่ว่าสุดท้ายหินวิญญาณจะขายได้เท่าไหร่ ก็ให้แลกเป็นทรัพยากรเพิ่มพลังชีวิตธรรมดาให้ผมก็พอ…”