เมื่อกลับมาถึงถ้ำอีกครั้ง สำหรับไอเย็นที่นี่ สวีอวี้ปรับตัวได้ดีขึ้นมากแล้ว
สายตาของเซี่ยซื่อตกลงบนผลึกเย็นวิญญาณในชั้นน้ำแข็งทันที ดวงตาร้อนผ่าว ถ้าไม่ใช่เพราะซูหลิงซีเตือนไว้เป็นพิเศษ ตอนนี้เขาคงอดใจไม่ไหวพุ่งเข้าไปขุดแล้ว
สวีอวี้กวาดตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง ในการรับรู้พลังจิตของเขา นอกจากอสูรซากระดับสองไม่กี่ตัวที่ซ่อนอยู่ในชั้นน้ำแข็งแล้ว ก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอื่นใดอีก
“พักที่นี่ก่อน พวกคุณทุกสองชั่วโมงไปสังเกตที่ปากทางเข้าอุโมงค์หน่อย อีกอย่าง ในอุโมงค์ก็ต้องวางกับดักไว้ด้วย”
ซูหลิงซีเดินออกจากอุโมงค์ นั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกล
“ไม่มีปัญหา”
เซี่ยซื่อพยักหน้า เหมือนจะขอความดีความชอบ พลางพูดว่า “ตอนพวกเรามาก็วางกับดักไว้หลายจุดแล้ว ถ้ามีอสูรซากเข้ามา ต้องถูกกระตุ้นแน่”
เมื่อเห็นดังนั้น ซูหลิงซีก็ไม่พูดอะไรอีก มองไปทางสวีอวี้ “การรับรู้พลังจิตของคุณยังรักษาไว้ได้อีกนานแค่ไหน”
“ทุกช่วงเวลาหนึ่งค่อยรับรู้ที น่าจะอยู่ได้... เกือบทั้งวันมั้ง”
สวีอวี้ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกล่าว
จริง ๆ แล้ว ด้วยพลังจิตของเขาในตอนนี้ จะรักษาไว้หลายวันก็ใช่จะเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้พลังจิตใกล้หมด แค่เปลี่ยนแต้มพลังงานบางส่วน พลังจิตก็ได้รับการเติมเต็มอย่างรวดเร็ว
ข้อนี้มีประโยชน์ยิ่งกว่ายาวิเศษใด ๆ และไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ เลย
ซูหลิงซีพยักหน้า แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
หล่อนต้องปรับลมหายใจพักฟื้นต่อไป ให้สภาพร่างกายฟื้นคืนมาบ้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เมื่อเผชิญอันตรายแล้วไม่อาจใช้พลังทั้งหมดได้