“ปากทางเข้าเป็นยังไงบ้าง”
สวีอวี้ถามขึ้นลอย ๆ
ตอนนี้ภายในชีพจรปราณยังไม่แน่ชัด แต่ที่แน่ ๆ คือต้องมีภัยที่อันตรายกว่า ด้วยกำลังของหน่วยสี่คนพวกเขา แม้แต่อสูรซากระดับห้ายังสู้ไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่มีระดับนั้น
“ทางเข้าถล่มลงไป คงเป็นฝีมืออสูรซากระดับห้าตัวนั้น แต่มันไม่ได้พังเข้ามา คงเพราะตัวใหญ่เกินไป”
น้ำเสียงเซี่ยซื่อแฝงความหวาดกลัว โชคดีที่หุบเขานี้มีทางแคบ ๆ มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่มีที่พักแม้สักครู่
วันเดียวผ่านไปเร็วปานดีดนิ้ว
หลังจากพักหนึ่งวัน อาการบาดเจ็บของซูหลิงซีก็ฟื้นตัวอย่างมั่นคง แม้พลังจิตยังไม่กลับคืนสู่จุดสูงสุด แต่ก็เพียงพอให้เธอพร้อมรบอีกครั้ง
และหลังจากเฝ้ารอหนึ่งวัน ในถ้ำก็ไม่มีกลิ่นอายของอสูรซากทรงพลังปรากฏอีก พวกอสูรซากระดับสองกับอสูรซากระดับสามที่เหลืออยู่ก็ค่อย ๆ ถูกจัดการจนหมด
ซูหลิงซีกวาดตามองถ้ำ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เซี่ยซื่อไปเก็บผลึกเย็นวิญญาณนั่น ฝ่ายหลังหลังจากวิกฤตเมื่อวานก็ไม่กล้าประมาท เข้าใกล้อย่างระมัดระวัง ตัดชั้นน้ำแข็งก็ระวังเป็นพิเศษ กลัวสร้างเสียงดังไปดึงดูดอสูรซากทรงพลังมาอีก
“เร็วหน่อย อย่ามัวอืดอาด ถ้ามีอสูรซากมันคงพุ่งออกมากินแกนานแล้ว จะรอให้ถึงตอนนี้รึ”