"สิบสี่ปี เป็นผู้ใช้พลังขั้นสอง?"
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะดังเสียงคำรามดุดัน: "ฉันกำลังเปิดประชุม แกใช้เรื่องนี้มาตัดงานสำคัญของฉันเนี่ยนะ?!"
"แกรู้ไหมว่าข้างในนั้นมีกี่สายตาที่จับจ้องฉันอยู่?"
เซี่ยหลิวอวิ๋นโกรธจนเสียงสั่น
ผู้ใช้พลังขั้นสองอายุสิบสี่ปี ในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ที่เพิ่งสร้างไม่นานอาจเรียกได้ว่าน่าทึ่ง แต่ในเมืองเอกของ 10 หลุมหลบภัยแรกนั้นไม่ใช่เรื่องหายากเลยแม้แต่น้อย
กลุ่มอำนาจใหญ่ล้วนสะสมรากฐาน ภายใต้การทุ่มทรัพยากร ทุกปีจะมีผู้ใช้พลังขั้นสองอัจฉริยะอายุสิบสองสิบสามปีจำนวนหนึ่งผุดขึ้นมา แม้แต่อัจฉริยะที่ก้าวเข้าสู่ขั้นสามก่อนอายุสิบห้าปีก็พบเห็นได้บ่อย
"แกฟังฉันให้ดี ช่วงนี้อยู่สถาบันเงียบ ๆ ห้ามไปไหนทั้งนั้น"
เซี่ยหลิวอวิ๋นตวาดลั่น "อีกอย่าง เลิกคิดทะเยอทะยานเลื่อนลอย อย่าเอาแต่เพ้อฝันหาผู้มีพรสวรรค์ แกไม่มีสายตาแบบนั้น!"
"ท่านว่าฉันไม่มีสายตา? ท่านเองก็เคยคิดไม่ใช่รึว่าอัจฉริยะที่ท่านเลือกไว้เมื่อก่อนจะยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง? แล้วผลล่ะ? นอกจากอาสามแล้ว ที่เหลือตัวไหนไม่ตายก่อนถึงฝั่ง?"
เมื่อได้ยินเสียงตะคอกมาจากปลายสาย เซี่ยซื่อจึงโต้กลับทันที
เซี่ยหลิวอวิ๋นเงียบไปอึดใจ ก่อนจะตัดสาย ยืนบนระเบียง ตัวสั่นสะท้าน
ถ้าไม่ใช่เพราะแผนหนึ่งของตระกูลเซี่ยจวนตัว เขาอยากพาทีมไปหลุมหลบภัยหมายเลข 83 เดี๋ยวนี้ แล้วแขวนเด็กนี่ไว้ที่ประตูเมืองสามวันสามคืน เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!
อย่างไรก็ตาม ในวินาทีที่เขากำลังจะระงับความโกรธพุ่งพล่าน และกลับไปดำเนินการประชุมต่อ อุปกรณ์สื่อสารก็สั่นอีกครั้ง
"เธอไม่ต้องอยู่หลุมหลบภัยหมายเลข 83 แล้ว โควตาทางนั้น ทางตระกูลเรายอมสละก็ได้ ฉันจะให้อาสามไปรับเธอ"
เซี่ยหลิวอวิ๋นสูดลมหายใจลึก พยายามอย่างสุดกำลังที่จะกดความโกรธเกรี้ยวในใจ น้ำเสียงหม่น
"ท่านพ่อ ฟังฉันพูดให้จบก่อน"
เซี่ยซื่อทำสีหน้าจริงจัง ไม่กล้าพ่นต่อ เขาเข้าใจนิสัยพ่อดีเกินไป ถึงตาพ่อจะสู้ตาเขาไม่ได้ แต่พ่อเป็นคนทำอะไรพูดอะไรเด็ดขาด และอาจทำเรื่องแบบนี้ได้จริง
"ว่า"
เซี่ยหลิวอวิ๋นคายคำเดียวออกมาเย็นชา