"พี่เหมิง ระวัง!"
สวีอวี้สีหน้าเปลี่ยนไป ไม่สนใจสิ่งอื่น รีบสาวเท้าเข้าไปโอบไหล่หอมของร่างอรชรนั้นทันที
ทว่าขณะที่เขาคิดจะหลบแกนคริสตัลที่ถูกขว้างออกไป กลับต้องตะลึงเมื่อพบว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนด้วยแววตาประหลาด ส่วนแสงสีฟ้าน้ำแข็งนั้นปกคลุมอยู่เพียงบนแกนคริสตัล ไม่ได้แผ่ซ่านออกมา
"ฉัน...ฉันนึกว่าของสิ่งนี้อันตราย"
สวีอวี้พูดอย่างแหยๆ
เขายังจำได้ตอนที่เปลี่ยนพลังจิตเป็นเข็มเล็กแทงเข้าไปในแกนคริสตัล แสงสีครามเส้นนั้นกลับกัดกร่อนเข้ามาราวกับสิ่งมีชีวิต หากไม่ใช่เพราะป้ายหยกที่คุณครูจูมอบให้ปกป้องไว้ เขาคงได้รับผลกระทบไปแล้ว
"ตัวพี่นุ่มไหม?"
พี่เหมิงไม่ได้สนใจแกนคริสตัลสีครามในมือ ถามพลางยิ้มกริ่ม
สวีอวี้เพิ่งได้สติ รีบชักมือกลับอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วถอยไปข้างๆ
แต่ก็ต้องยอมรับว่าไหล่ของพี่เหมิงให้สัมผัสดีเยี่ยม ไออุ่นที่ส่งผ่านผ้าบางนั่นทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
"พี่เหมิง แกนคริสตัลนี่มันคืออะไรกันแน่?"
สวีอวี้รีบเปลี่ยนเรื่อง
"ยังไม่แน่ใจ คล้ายเศษอุกกาบาต หรือไม่ก็..."
พี่เหมิงดึงความสนใจกลับมาที่แกนคริสตัลในมือ ท่าทางเกียจคร้านตามปกติเจือแววเคร่งขรึม
"มีค่ามากไหม?"
สวีอวี้ถามตรงๆ
หลังจากรับรู้ถึงอันตรายของแกนคริสตัลสีครามแล้ว เขาก็ไม่ได้สำรวจต่อ
"เป็นแค่เศษเสี้ยว มูลค่าจำกัด แต่ก็น่าจะมีราคาอยู่บ้าง"
พี่เหมิงถามด้วยสีหน้าสนใจ "ฉันฉันแปลกใจ เธอเก็บมาจากไหน?"
"ก็ระหว่างทางกลับมานี่แหละ เก็บได้ตามทาง"
สวีอวี้ทำหน้าซื่อ
"ฉันอุตส่าห์นับถือเธอเหมือนน้องชายแท้ๆ เธอกลับปิดบังซ่อนเร้น ไม่กลัวทำร้ายน้ำใจพี่หรือ?"
พี่เหมิงถอนหายใจ คำพูดของเจ้าเด็กนี่เชื่อไม่ได้สักประโยค
สิ้นเสียงเธอก็แตะแกนคริสตัลเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว แสงเรืองสีครามส่องสะท้อน เผยให้เห็นเงามัวสีครามลางๆ
สวีอวี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความรู้สึกอันตรายสุดขีดถาโถมเข้าใส่หัวใจ ราวกับถูกบางสิ่งน่าสะพรึงกลัวจ้องมอง
"พี่ พี่เหมิง ระวัง!"