อสูรซากสามตัวร่วงจากกลางอากาศ กระแทกลงบนเศษหินของพื้นทะเลสาบอย่างแรง ร่างยังลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีแดงเรือง นับเพียงชั่วครู่ก็กลายเป็นโครงกระดูกไหม้เกรียมดำ
อสูรซากตัวอื่นที่อยู่รอบด้านส่งเสียงคำรามต่ำอย่างไม่สงบ ต่างพากันถอยกรูดหลายก้าว เห็นได้ชัดว่าถูกข่มขวัญ
ภายในแสงสีแดง นกสีชาดส่งเสียงร้องแหลมใสกังวาน สายตากวาดมองพื้นทะเลสาบ ประหนึ่งประกาศอาณาเขตของตน
เมื่อเห็นดังนั้น อสูรซากโดยรอบคล้ายรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล หลายตัวที่เดิมกำลังกระวนกระวายพลันสงบลงในพริบตา แล้วค่อย ๆ ถอยห่างออกไปจนจมหายในความมืด
ยังมีอสูรซากอีกไม่กี่ตัวที่ไม่ยอมล่าถอย ทว่า มันทั้งหมดถูกเผาผลาญสิ้นในแสงสีแดง กลายเป็นซากไหม้เกรียมดำกลางพื้นทะเลสาบโดยไม่มีข้อยกเว้น
"น่าเสียดายจริง ๆ"
สวีอวี้ถอนหายใจในใจ อสูรซากที่ถูกแสงสีแดงเผาผลาญนั้นอย่างน้อยก็ระดับสอง เนื้อเลือดล้วนเป็นแต้มพลังงานมีค่า แต่กลับถูกเผาเป็นเถ้าถ่านง่าย ๆ เช่นนี้!
บนพื้นทะเลสาบไม่มีอสูรซากอื่นใดกล้าเข้าใกล้แล้ว สิ่งมีชีวิตในแสงสีแดงค่อย ๆ ร่อนลง แสงเรืองค่อย ๆ หดคืน สุดท้ายกลายเป็นนกน้อยสีแดงอิฐขนาดฝ่ามือ ขนทั่วร่างดั่งหยกโลหิตเจียระไน ดูงดงามวิจิตร
ไม่นาน มันก็ร่วงลงสู่หลุมลึกนั้นอีกครั้ง เปล่งเพียงแสงแดงริบหรี่
สวีอวี้กลั้นลมหายใจเพ่งสมาธิ จ้องเขม็งไปทางหลุมลึก
ร่างนกสีชาดไม่มีกลิ่นอายน่าสะพรึงของอสูรซากระดับสูง เมื่ออยู่ห่างไกลถึงเพียงนี้ สวีอวี้ก็ยากจะแยกแยะได้ว่ามันเป็นอสูรซากระดับใด
สิ่งเดียวที่แน่ใจได้คือ อีกฝ่ายอันตรายถึงขีดสุด อาจเป็นคู่ต่อกรที่รับมือยากที่สุดที่เขาเคยพบ
เพราะต่อให้เป็นอสูรซากระดับสามยังไม่อาจต้านทานการกัดกร่อนของเปลวไฟนั้นได้ ไม่อยากนึกเลยว่า ถ้าผู้ใช้พลังมนุษย์เปื้อนแม้แต่นิดเดียว จะมีจุดจบที่น่าสังเวชเพียงใด
"ฮือ..."
เวลานี้ ด้านล่างมีเสียงถอนหายใจยาวดังขึ้น
เห็นได้ชัดว่า เสียงภายนอกสงบลง จางตั้นถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ได้ยินเสียงจางตั้นลุกขึ้น สวีอวี้จึงหันกลับมา พลิกตัวอย่างคล่องแคล่วกลับไป
"เสี่ยวอวี้ เมื่อกี้เสียงด้านนอก เธอได้ยินไหม?"
สวีอวี้เพิ่งปิดหน้าต่าง เสียงของจางตั้นก็ดังขึ้น
"อืม มีอสูรซากเต็มไปหมด"