สวีอวี้ชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมอง
คนที่ขวางทางเป็นชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ แขนเปลือยเปล่าสักรูปหัวสัตว์ดุร้าย ตอนนี้จ้องเขาด้วยแววตาดุดัน ไม่ปิดบังความเป็นศัตรูแม้แต่น้อย
“นักล่าสัตว์?”
สวีอวี้สัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่า ระหว่างคิ้วของชายร่างใหญ่นี้มีพลังโลหิตสีแดงจาง ๆ ลอยวน
ไม่เหมือนคนอื่นที่ดื่มเหล้าดูความครึกครื้น เขามีกลิ่นอายสังหารที่เกิดจากการผ่านความเป็นความตาย เห็นได้ชัดว่าเป็นนักล่าสัตว์ตัวจริง
“มีอะไร?”
สวีอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นศัตรูกับเขามากขนาดนี้
รวมถึงคนในโรงเตี๊ยมหลายคนที่มองเขาด้วยแววตาไม่เป็นมิตร ราวกับว่าแค่เขาย่างเท้าเข้ามาที่นี่ก็เป็นการล่วงละเมิด
“ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในโรงเตี๊ยมแสงสนธยา?”
ชายร่างใหญ่เสียงห้าว ละอองน้ำลายแทบกระเด็นใส่หน้าเขา
สวีอวี้ไม่ตอบ ได้แต่มองชายร่างใหญ่ตรงหน้าอย่างสงบ
เขาดูออกว่าอีกฝ่ายจงใจหาเรื่อง ต่อให้อธิบายไปก็คงได้แต่คำหยามกลับมา
ชายร่างใหญ่นี้ปล่อยกลิ่นอายออกมาไม่เบา พลังชีวิตอย่างน้อยก็เกินร้อย เป็นผู้ใช้พลังขั้นสองขั้นแข็งแกร่ง ห่างชั้นจากคนอย่างหวังเฉียงในเขตสามมาก
“มองอะไร มีบัตรประจำตัวก็เอามาซะ”
ชายร่างใหญ่ถูกสายตาสงบของเขามองจนหงุดหงิด ตวาดออกมา
“แล้วทำไมต้องให้แกดู?”
สวีอวี้เลิกคิ้ว อีกฝ่ายไม่ใช่คนของหน่วยป้องกันเมืองสักหน่อย ไม่มีสิทธิ์เรียกตรวจ
“แกไม่อยากให้ฉันดู หรือว่าไม่มีเลย?”
ชายร่างใหญ่ถูกคำพูดเดียวก็เดือดดาล ต่อหน้าสายตาหยอกเย้าของคนมากมาย ถูกเด็กหนุ่มสวนกลับแบบนี้ หน้าแตกทันที
สิ้นเสียง เขาหัวเราะเย็น มือใหญ่พุ่งเข้าหาหน้าอกสวีอวี้ รวดเร็วปานลมกรด
“พี่หลิว เสี่ยวสวีเป็นแขกผู้มีเกียรติที่พี่เหมิงให้ฉันไปรับมาเอง เขามีบัตรประจำตัวนะ”
เมื่อเห็นดังนั้น เสี่ยวซานหน้าซีด รีบกัดฟันอธิบาย
“หุบปาก ที่นี่ไม่มีส่วนให้แกพูด!”
ได้ยินชื่อ “พี่เหมิง” ชายร่างใหญ่สีหน้าเปลี่ยนไป เห็นชัดว่าหวั่นเกรงอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าเป็นเสี่ยวซานพูด กลับเหมือนถูกดูถูกอย่างใหญ่หลวง เขาคำรามต่ำ ท่ามือเปลี่ยนไป ฝ่ามือฟาดเข้าใส่หน้าเสี่ยวซาน