"นั่งสิ"
มีดเฒ่าชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม หางตามองเห็นม้วนกระดาษในมือของอีกฝ่าย แวบผ่านความประหลาดใจวาบหนึ่ง: "เร็วนักเชียวนะ รับภารกิจแล้วรึ?"
สวีอวี้พยักหน้า นั่งลงฝั่งตรงข้าม
มีดเฒ่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจนักว่าเขารับภารกิจอะไร สักพักก็ถามตรง ๆ
"แกกับคุณครูจู เกี่ยวข้องกันอย่างไรกันแน่?"
ใจสวีอวี้รัดแน่น เงยหน้าขึ้นทันใด แต่กลับเห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างสงบ ไม่อาจคาดเดาความรู้สึก
"ฉันโชคดีเคยได้รับความเมตตาจากท่าน"
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ตอบกลับอย่างสง่าผ่าเผยไม่ยอมจำนน
"แค่นั้นเอง?"
มีดเฒ่าจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดลึก เป่าควันออกมาช้า ๆ แววตาลอดผ่านควันขาวที่ลอยกรุ่นจ้องมองเขา: "จากที่ฉันรู้จักเขา เขาไม่ใช่คนที่จะให้ความเมตตาใครง่าย ๆ หรอก"
"ท่านทำตามอำเภอใจ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเข้าตาท่าน"
สวีอวี้มั่นใจแล้วว่าชื่อของคุณครูจูนั้นพิเศษมากในปราการ ไม่ว่าจะเป็นจางเซียว หรือมีดเฒ่าตรงหน้า ล้วนมีความรู้สึกเกือบจะเป็นความยำเกรงต่อท่าน
"ตามอำเภอใจ"
มีดเฒ่าพึมพำเบา ๆ ในตาแวบผ่านแววอิจฉาอยู่ชั่วขณะ เนิ่นนานผ่านไป สั่นศีรษะเบา ๆ คล้ายทอดถอนใจในความอิสระของอีกฝ่าย
"เขาได้กำชับอะไรแกไว้หรือไม่?"
มีดเฒ่าถามต่อ
สวีอวี้ส่ายหน้า เขาสัมผัสได้ว่า เมื่อพูดถึงคุณครูจู ท่าทีของอีกฝ่ายไม่ต่างจากจางเซียวเท่าใดนัก ดูเหมือนจะให้ความเคารพอย่างสูง
เมื่อเห็นว่าสวีอวี้เป็นเช่นนี้ มีดเฒ่าอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
หรือว่า ตนคิดมากเกินไป?
แต่หากไม่ใช่คนที่เขาห่วงใย เหตุใดถึงยอมเอ่ยปากด้วยตนเองให้เด็กนั่นมาหาตนเล่า?
"ตาเต๋ามีอะไรอีกหรือไม่ขอรับ?"
สวีอวี้ถาม
เขาออกมาราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้ายังไม่กลับไปพ่อสวีกับพวกรอคงเป็นห่วง
"รีบร้อนมารับภารกิจเช่นนี้ แกคงจะขาดเงินมากสินะ"
มีดเฒ่ามีแววประหลาดในตา กล่าวช้า ๆ: "ฉันมีภารกิจหนึ่งที่นี่ ค่าตอบแทนพอค่าเช่าห้องครึ่งปีของแกได้ สนใจไหม?"
ค่าเช่าห้องครึ่งปี?
สามพัน?!
หนังตาสวีอวี้กระตุกวูบ
ตัวเลขนี้เกินความคาดหมายของเขามากนัก บอกว่าไม่หวั่นไหวย่อมหลอกตัวเอง
"ภารกิจอะไร?"
สวีอวี้ไม่รีบร้อนตอบตกลง เขารู้ดีว่า ภารกิจที่ยิ่งค่าตอบแทนสูง ก็มักมาพร้อมความเสี่ยงมหาศาล