ยามบ่าย
พ่อสวีและพวกอีกสองคนกลับมาอย่างรีบร้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล จนกระทั่งถึงบ้าน เห็นทุกคนปลอดภัยดี พวกเขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"พ่อ วันนี้กลับมาเร็วได้ยังไง?"
สวีเยว่ร้องด้วยความดีใจ ดูเหมือนจะลืมความกลัวก่อนหน้านี้ไปแล้ว
"เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากกลับเร็วเท่านั้นเอง"
พ่อสวีหัวเราะอย่างซื่อๆ ตอบ
พวกเขาลงเหมืองไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่ทันได้เห็นเหตุการณ์นกยักษ์โจมตีด้วยตาตัวเอง เสียงเอะอะข้างนอกก็ไม่ได้ลามไปถึงเหมืองส่วนลึก พวกเขาจึงคิดว่าเหมืองพังลงมาเฉยๆ
แต่พอได้ยินข่าวตอนพักเที่ยงจากพวกยามเหมือง พวกเขาก็หมดกะจิตกะใจทำงาน รีบกลับมาทันที
แค่กลับเร็วนิดเดียว ค่าแรงวันนี้คงถูกหักหมดแน่
แต่พอเห็นเมียลูกปลอดภัย พ่อสวีกลับรู้สึกว่า ค่าแรงแค่นั้นมันไร้ค่าเสียนี่กระไร
พ่อสวีถอดเสื้อนอกที่เปื้อนฝุ่นถ่านหิน เดินไปกระอักน้ำจากตุ่ม ดื่มอั้กๆ ลงคอ
สวีจงเหอและสวีเฉียงก็เดินเข้ามาในลานบ้าน ต่างคนต่างไม่มีคำปลอบโยนใดๆ แค่นั่งล้อมวงกันเงียบๆ แต่ความห่วงใยและความกังวลนั้นได้ส่งผ่านกันในแววตา
"พ่อ ลุง มีเรื่องที่ผมอยากคุยด้วย"
เมื่อเห็นครอบครัวอยู่พร้อมหน้า สวีอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปาก
"อืม เรื่องอะไร?"
พ่อสวีพยักหน้า มองดูลูกชาย
ถึงเขาจะคุยกับลูกไม่มากนัก แต่ความรักอันหนักแน่นของพ่อนั้นซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่เคยพูดออกมา
อีกทั้งเขายังสัมผัสได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวสวีอวี้ช่วงนี้
"ต่อจากนี้ไป พ่อกับลุงไม่ต้องไปเหมืองแล้ว พี่เฉียงกำลังจะสอบเข้าสถาบันยุทธ์ ต้องทุ่มเทกับการฝึกพลังชีวิต"
สวีอวี้พูดต่อ
"ไม่เป็นไร ผมไหว"
สวีเฉียงปฏิเสธทันควัน
"เสี่ยวอวี้ เธอคิดจะทำอะไรหรือเปล่า?"
ลุงสวีจงเหอไม่ได้โต้แย้ง แค่ปัดฝุ่นบนแขนเสื้อ ถาม
เขารู้สึกผิดกับสองพี่น้องสวีอวี้มาตลอด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกสัตว์อสูรกลายพันธุ์โจมตีรึเปล่า ที่ทำให้สวีอวี้เปลี่ยนไป