สวีอวี้เก็บกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก สายตาละจากร่างของเด็กสาว แล้วไปหยุดที่ต้นห้วยเก่าแก่กลางลานบ้าน ซึ่งถูกคลื่นความร้อนแผดเผาจนใบม้วนงอ
ครั้งแรกที่มาลานบ้านนี้ ต้นไม้ยังเขียวชอุ่มเต็มใบ แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกสูบพลังชีวิตไป แม้แต่เปลือกไม้ยังไหม้เกรียมเป็นสีดำ
แค่เขตสามที่ถูกคลื่นความร้อนพัดผ่าน ยังกลายสภาพเช่นนี้ คิดไม่กล้าคิดเลยว่าเขตที่ถูกนกยักษ์พุ่งชนโดยตรงจะน่าสยดสยองเพียงไหน
ในตอนนั้น นอกประตูลานบ้านก็มีเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้น เซี่ยงเทียนสงนำลูกทีมสองคนเดินฉับๆ เข้ามา ใบหน้าเขาเปื้อนฝุ่นดำเล็กน้อย รองเท้าทหารยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าพอทราบข่าวว่าพวกเขากลับมาแล้ว ก็รีบวางมือจากงานตรงหน้ามาทันที
เมื่อเห็นคนทั้งสองที่ยืนอยู่ห่างออกไป เซี่ยงเทียนสงแววตาวาบด้วยความประหลาดใจ
เมื่อบ่ายวานรอพวกเขากลับมาไม่ทัน เขาก็นึกว่าสองคนนั้นคงเคราะห์ร้ายถึงตาย หรือไม่ก็ถูกสัตว์ร้ายสังหารในแดนร้างไปแล้ว
เดิมทีตั้งใจไว้ตอนเที่ยงวันนี้จะไปรายงานผู้ใหญ่ในปราการ แต่ไม่คาดว่าจู่ๆ จะเกิดเหตุร้ายนกยักษ์โจมตี แผนการเลยพลิกไปหมด
แต่ก็เพราะอย่างนี้แหละ เขาจึงยังไม่มีโอกาสไปรายงานเรื่องนั้น
มาบัดนี้ สวีอวี้กับจางตั้นกลับมีชีวิตอยู่ได้ นับเป็นเรื่องน่าดีใจเหนือความคาดหมายสำหรับเขา
“พวกนายกลับมาแล้ว สถานการณ์เป็นไงบ้าง?”
เซี่ยงเทียนสงกวาดตามองสวีอวี้แล้วหยุดไปเล็กน้อย คล้ายจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเด็กหนุ่ม ดูเหมือนจะสูงและกำยำขึ้น
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าสวีอวี้อายุแค่สิบสี่สิบห้า กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ก็เลยไม่ได้คิดอะไร
บางทีคงเป็นเพราะพวกเขาโชคดี ล่าได้สัตว์อสูรกลายพันธุ์ แล้วได้กินเนื้อสดๆ โภชนาการจึงอุดมสมบูรณ์
“หัวหน้า นี่ของที่นายต้องการ”
จางตั้นรีบยื่นกล่องเหล็กใบเล็กที่อยู่ในห่อให้เซี่ยงเทียนสง
เซี่ยงเทียนสงตาลุกวาว รีบยื่นมือมารับ ฝ่ามือลูบไล้เบาๆ บนผิวกล่อง สีหน้าตื่นเต้น
พอมีสิ่งนี้แล้ว อนาคตเขาสดใสแน่!
โดยเฉพาะเมื่อเพิ่งผ่านเหตุการณ์นกยักษ์โจมตีมา เขายิ่งตาสว่างขึ้นว่า หากไม่มีปราการกำบัง ข้างนอกนั้นอันตรายแค่ไหน