สวีอวี้เก็บเม็ดยาไว้อย่างดี สูดลมหายใจลึก เดินไปที่ริมแม่น้ำใต้ดิน ไม่ลังเลอีกต่อไป ปลายเท้าจรดเบา ๆ ร่างกายก็ไถลลงไปในแม่น้ำใต้ดินราวกับปลาที่ว่องไว
น้ำในแม่น้ำเย็นเล็กน้อย ยิ่งว่ายลึกลงไป อุณหภูมิน้ำก็ค่อย ๆ ลดลง แต่ยังดีกว่าความหนาวเย็นเสียดกระดูกในถ้ำมากนัก
สวีอวี้พยายามแนบชิดก้นแม่น้ำ ใช้หินก้นแม่น้ำเป็นที่กำบัง พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้น พลังจิตก็แผ่ขยายออกไป สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างระมัดระวัง
น้ำในแม่น้ำใต้ดินใสผิดปกติ ทัศนวิสัยสูงมาก เขามองเห็นผนังหินเรียบลื่นทั้งสองข้าง รวมถึงปลาปราณที่ว่ายผ่านข้างตัวเป็นครั้งคราวอย่างชัดเจน
ปลาปราณพวกนี้ดูเหมือนยังไม่พัฒนาปัญญา ไม่สนใจผู้บุกรุกอย่างเขา เอาแต่ว่ายวนไปมา
"พอเถอะ อย่าทำหน้าสลดไปเลย เขาเป็นผู้ใช้พลังจิต เก่งกว่าเธอหลายเท่า"
เซี่ยฟางกวาดตามองเซี่ยซื่อแวบหนึ่ง ก่อนเดินมุ่งหน้าไปทางอุโมงค์เอง
ทุกช่วงเวลาหนึ่ง หล่อนจะไปที่ปากทางเข้าอุโมงค์เพื่อสังเกตสถานการณ์ เพราะพวกเขาต้องกลับไปยังตำแหน่งใกล้เคียงกับที่เข้ามาภายในสามวัน จึงจะสามารถกระตุ้นตราประจำประตูมิติได้
และการออกไปทางอุโมงค์ที่เข้ามาครั้งแรก ย่อมเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
แน่นอนว่า ข้อแม้คืออสูรซากระดับห้าตัวนั้นไม่ได้เฝ้าอยู่ที่ปากอุโมงค์ตลอด มิฉะนั้นพวกเขาก็คงต้องหาทางอื่น
"พี่เซี่ย ระวังตัวด้วย"
เซี่ยซื่อเอ่ยเตือนเบา ๆ ยังคงยืนอยู่ริมแม่น้ำใต้ดิน สายตาจับจ้องผิวน้ำที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง