ภาพความรุนแรงตรงหน้าทำเอาพ่อแม่ผู้ปกครองและนักเรียนรอบข้างตกใจกันถ้วนหน้า เย่เฟิงอู่ลงมือรุนแรงเกินไป พวกเขาเคยเห็นคนแบบนี้ที่ไหนกัน
“ถึงตาพวกคุณแล้ว” เย่เฟิงอู่หันไปทางเหล่าผู้ปกครองและนักเรียน น้ำเสียงยังคงเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“พ่อ...ผมกลัว ผมกลัว...ฮือ ๆ...”
“ฮือ ๆ...หนูอยากกลับบ้าน...”
ชั่วขณะนั้น เด็กนักเรียนที่เพิ่งกลั่นแกล้งจิ้งซือพากันร้องไห้โฮ บางคนถึงกับตกใจจนตัวสั่นกระตุกไปทั้งร่าง
ในวินาทีนั้นเอง ดวงใจอันไร้เดียงสาของพวกเขาจึงตระหนักได้ว่า ที่แท้ฉินจิ้งซือ เด็กที่ถูกพวกเขารังแกอยู่เสมอและไม่เคยกล้าโต้แย้งสักคำ มีพ่อที่ดุร้ายราวกับปีศาจ
“พวกเราไปขอโทษ ไปขอโทษกันเถอะ”
ผู้ปกครองคนหนึ่งรีบลากลูกของตัวเองวิ่งไปหาฉินชิงหาน
เมื่อเห็นเช่นนั้น คนอื่น ๆ จะกล้าชักช้าได้อย่างไร ต่างพากันลากลูกของตัวเองวิ่งไปหาฉินชิงหาน
“แม่ของจิ้งซือ...ผม...ผมขอโทษ ผม...อบรมลูกไม่ดีเอง ขอร้องล่ะ ช่วยยกโทษให้พวกเราด้วย อย่าให้สามีคุณมาตีพวกเราเลยนะ”
ผู้ปกครองคนหนึ่งกลัวจนน้ำตาแทบไหล ก้มหัวค้อมตัวให้ฉินชิงหานกับลูกสาวไม่หยุด
ผู้ปกครองอีกห้าหกคนทยอยกันมาขอโทษและวิงวอนฉินชิงหาน ต่างกลัวว่าเธอจะโกรธจนสั่งให้สามีลงมืออีก
ความรู้สึกในใจฉินชิงหานปะปนกันยุ่งเหยิง เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งคนเหล่านี้จะมาขอโทษเธอ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเย่เฟิงอู่ ผู้ชายที่บุกรุกเข้ามาในชีวิตเธออย่างไม่ขออนุญาต
แต่ถึงอย่างไรฉินชิงหานก็เป็นคนใจอ่อน เธอพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “พวกคุณกลับไปเถอะ หวังว่าต่อไปจะอบรมลูกของตัวเองให้ดีจริง ๆ”
“ครับ ๆ พวกเราจะอบรมให้ดีแน่นอน”
……
พูดจบ เหล่าผู้ปกครองก็จากไปอย่างอับอายขายหน้า
“แม่ของจิ้งซือ ต้องขอโทษจริง ๆ ลูกบ้านผม...”