เห็นเช่นนั้น ฉินชิงหานก็รู้สึกใจหายวาบ แต่เย่เฟิงอู่กลับทำหน้าเศร้าพลางพูดว่า “วันนี้จะทำอะไรให้กิน ผมหิวจะตายอยู่แล้ว ตอนเที่ยงก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย”
ได้ยินดังนั้น ฉินชิงหานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันก็รู้สึกละอายใจไม่น้อย วันนี้เธอเอาแต่คิดเรื่องงานจนลืมไปสนิทว่าเย่เฟิงอู่กับเจียงฮ่าวยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงกันเลย
“ขอโทษนะ ฉันจะไปทำข้าวเดี๋ยวนี้แหละ” ฉินชิงหานรีบวิ่งเข้าไปในครัว ไม่นานเสียงหั่นผักก็ดังขึ้น
เวลานั้น จิ้งซือเดินมาหยุดตรงหน้าเย่เฟิงอู่ เด็กน้อยที่อายุยังไม่มากรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคุณลุงคนนี้ดีกับเธอมากแค่ไหน อีกทั้งเขายังเก่งกาจมากด้วย
เด็กหญิงจึงมองเขาด้วยแววตาชื่นชม แล้วถามว่า “คุณลุง วันนี้คุณลุงยังจะนอนบนโซฟาอีกหรือเปล่าคะ”
เมื่อเห็นจิ้งซือเดินเข้ามาใกล้ เย่เฟิงอู่ก็บี้บุหรี่ที่สูบไปเพียงสองคำให้ดับ แล้วแสร้งยิ้มอย่างขมขื่น “ก็ต้องดูว่าแม่ของหนูใจดีพอหรือเปล่า”
เด็กหญิงเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วพูดอย่างว่าง่ายว่า “หนูช่วยพูดกับแม่ให้ก็ได้นะคะ แต่คุณลุงอย่าคาดหวังมากเกินไปล่ะ”
เมื่อเห็นว่าจิ้งซือยอมช่วยพูดให้ตน เย่เฟิงอู่ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที เขาจึงหอมแก้มน้อย ๆ ของเธอหนึ่งที และกำลังจะอุ้มเธอมานั่งบนตัก ทว่าจิ้งซือกลับหัวเราะแล้ววิ่งหนีไป
“ตัวคุณลุงเหม็นมากเลย หนูจะไปทำการบ้านแล้วค่ะ”
พูดจบ จิ้งซือก็วิ่งเข้าไปในห้องนอน
เย่เฟิงอู่ยกแขนขึ้นดมกลิ่นตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วทันที เขาถอนหายใจว่า “รู้อย่างนี้น่าจะให้หลินเฉียงเตรียมชุดลายสนิมมาให้หลายชุด ตอนนี้ผมไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้ว เสื้อผ้าก็ไม่ได้เปลี่ยนเลย”