หลินเจี๋ยก้าวเท้าอย่างหนักแน่น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย มุ่งหน้าไปยังหอพักของโรงเรียนประถมสอง ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของจางม่านที่ชั้นห้า แล้วเคาะประตู
ประตูเปิดออก จางม่านผู้งดงามราวกับหลุดมาจากภาพวาดปรากฏตัวตรงหน้า มองหลินเจี๋ยด้วยความประหลาดใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่”
“ขอโทษนะ จางม่าน ฉัน...”
จมูกหลินเจี๋ยพลันแสบขึ้น ปากเบะด้วยความน้อยอกน้อยใจ คล้ายเด็กที่น้อยใจกำลังมองหาแม่
“เข้ามาก่อน แล้วค่อยพูด” จางม่านรีบดึงหลินเจี๋ยเข้าไปในห้อง
“ขอโทษ ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน”
เบ้าตาหลินเจี๋ยแดงก่ำ เขาอยากร้องไห้ออกมาสักยก
“นั่งก่อน นั่งลง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” จางม่านรินน้ำให้แก้วหนึ่ง ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฉันกับหานตานทะเลาะกัน เธอไม่ยอมหย่า”
หลินเจี๋ยมองจางม่านด้วยความรู้สึกผิด อยากให้คำอธิบายกับเธอ แต่กลับทำไม่ได้
“ฉันบอกแล้วไง อย่าไปบีบบังคับเธอ”
“จางม่าน ฉันกับเธอไม่มีสัมพันธ์เยี่ยงสามีภรรยา ฉันไม่ได้รักเธอ เธอก็ไม่ได้รักฉัน ทุกวันมีแต่มันฝรั่งฉีกกับหน้าตาบึ้งตึง อ้าปากก็ถามเรื่องเงินเดือน ไม่พอใจก็ตีลูก คุณว่า ฉันจะประคับประคองชีวิตแต่งงานนี้ไปได้อย่างไร
ในใจเธอ ฉันเป็นแค่เครื่องจักรหาเงิน แต่ฉันไม่ใช่เครื่องจักร ฉันเป็นคนนะ หย่ากันไป เธอไปหาคนที่เหมาะสมใช้ชีวิตด้วย ปล่อยฉันไป ก็เท่ากับปล่อยตัวเธอเอง”
“หลินเจี๋ย ฉันไม่เข้าใจเรื่องแต่งงาน แล้วก็ไม่เข้าใจภรรยาของคุณ ในเมืองการหย่าก็ฟังดูไม่ดี ชนบทยิ่งแล้วใหญ่ บางที เธออาจกำลังคิดถึงเรื่องชื่อเสียง”