"หลินเจี๋ย……"
เสียงแหลมคมดังขึ้น หลินเจี๋ยขมวดคิ้ว หานตานหาเรื่องมาถึงที่ทำงานจริงๆ
"พี่สะใภ้ มากินข้าวที่โรงอาหารเหมือนกันหรือ?" จ้าวเว่ยกั๋วถามพลางยิ้มประจบ
"หลินเจี๋ย ฉันมาเอาเงินเดือน"
หานตานไม่สนใจจ้าวเว่ยกั๋ว พูดหน้าดำคร่ำเครียด
"เงินเดือนฉันต้องเลี้ยงลูก ต้องกินข้าว ไม่มีให้" หลินเจี๋ยตอบอย่างเย็นชา
"เลี้ยงลูก? นั่นลูกแกหรือ? แกมีปัญญาทำลูกได้ด้วยเหรอ?"
นี่คือไม้ตายสุดท้ายของหานตาน ถ้าไม่ได้เงิน ก็พากันพังไปข้างหนึ่ง
จ้าวเว่ยกั๋วตกใจอ้าปากค้าง เรื่องนี้จะฟังดีหรือไม่ฟังดี?
หัวหน้าหลินผู้ยิ่งใหญ่ ด้านนั้นไม่ไหว?
ให้ตายเถอะ เหตุผลถูกเสียงนินทาล้อมกรอบแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มก็ต้องฟัง
"หานตาน เธอจะทำอะไร?" หลินเจี๋ยตวาดเสียงเขียว
"ทุกคนมาดูนี่ ดูหัวหน้าหลินของพวกคุณ เขาไม่ใช่ผู้ชาย ไม่มีความสามารถของชายแท้ ลูกไม่ใช่ฉันคลอด แต่เป็นรับเลี้ยงมา ฉันยังสาวบริสุทธิ์อยู่เลยนะ!"
หานตานฉีกหน้ากากทิ้งอย่างสิ้นเชิง แกไม่เอาหน้า แล้วฉันจะเอาหน้าไว้ทำไม?
ว้าว… เพื่อนร่วมงานจากแผนกรักษาความปลอดภัยที่กำลังจะเลิกงาน กับคนงานจากแผนกอื่นๆ ต่างล้อมเข้ามาเต็มประตู ในนั้นมีจ้าวเว่ยกั๋วด้วย
"หานตาน มีอะไรก็กลับไปพูดที่บ้าน" ใบหน้าหลินเจี๋ยเริ่มเสียหาย
"ฉันอยู่กับแกก็เหมือนแม่หม้าย มีชีวิตคู่แต่ไร้สามี รับเลี้ยงเด็กก็เพื่อรักษาหน้าความเป็นชายให้แก แต่แกกลับไม่ให้เงินค่ากินอยู่สักแดงเดียว ทุกคนช่วยตัดสินที ว่าชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไปได้ไหม? หลินเจี๋ย แกมันใจร้าย รังแกฉันที่เป็นแค่หญิงชนบท แกเก่งตรงไหน? ฉันไปทำอะไรผิดให้แก ถึงได้ใจดำทำกับฉันอย่างนี้?"
หานตานพูดพลางน้ำตาไหลอาบแก้ม คนมุงดูวิพากษ์วิจารณ์เสียงเบา "ว้าว ดูท่าทางดีๆ ที่แท้ก็เป็นขันที"