วันอาทิตย์ บ้านของจางม่านมีกลุ่มคนไม่รู้จักมายืนออกันเต็มไปหมด
ชายที่เป็นหัวหน้ากล่าวว่า "จางม่าน สวัสดี ผมชื่อจ้าวเว่ยกั๋ว วันนี้เรียกพี่น้องมาช่วยซ่อมบ้านให้คุณ"
จางม่านถามอย่างงุนงง "ฉันไม่ได้จ้างใครให้มาซ่อมบ้านนี่คะ"
"พวกเราจะย้ายอาซิ่มไปบ้านเพื่อนบ้านก่อน เดี๋ยวอิฐกระเบื้องมาแล้วมีฝุ่นทั่ว ไม่สะดวก"
จ้าวเว่ยกั๋วไม่บอกว่าใครส่งมา เอาแต่สั่งการจางม่าน
"นี่..." จางม่านเข้าใจในใจ คือเขา ต้องเป็นเขาแน่
ไม่นาน ทุกคนช่วยกันย้ายแม่ของจางม่านไปบ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ เฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ ในบ้านใช้ผ้าพลาสติกคลุมไว้ อิฐ กระเบื้อง ปูนซีเมนต์ขนเข้ามาแล้ว พี่น้องเริ่มลงมือทำ
กำแพงดินอัดทุบทิ้งหมด ทำใหม่ทั้งหมด
กระเบื้องเก่าบนหลังคาและหญ้าคาที่ปะจุดรั่ว ถูกรื้อลงมาหมด
รวมถึงประตูหน้าต่างก็ทุบออกหมด บ้านที่เคยสมบูรณ์กลายเป็นโครงคล้ายของเล่น
จางม่านยุ่งอยู่กับการยกน้ำชา จ้าวเว่ยกั๋วบอกว่า "คุณไปดูแลอาซิ่มเถอะ ที่นี่มีผมเอง"
"ฉัน ฉันจะเตรียมข้าวเที่ยง"
"ไม่ต้องแล้ว พวกเราเที่ยงไปกินที่โรงอาหาร"
จางม่านกลายเป็นเสือนอนกินเต็มตัว จ้าวเว่ยกั๋วจัดการทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เหยาซิงที่อยู่บ้านข้าง ๆ ถูกเสียงอึกทึกครึกโครมปลุกให้ตื่น ลืมตาพร่ามัว ลุกจากเตียงมาดู แล้วถามอย่างดีใจ "พี่จ้าว ซ่อมบ้านเหรอ"
"อ้าว เหยาซิง วันนี้หยุดเหรอ"
"ใช่ครับ ผมมาช่วยคุณ"
"ได้ นายมาผสมปูนซีเมนต์ละกัน"
อาของจ้าวเว่ยกั๋วชื่อเฉินเอ้อร์หนิว เพื่อนร่วมงานของเฉินเอ้อร์หนิวชื่อเหยาซิง