ระหว่างทางกลับบ้าน หลิวซงหมิงอดไม่ได้ที่จะประชดโจวเหวินฮุย “ตอนนั้นรักจะตาย ไม่ยอมแต่งกับใครนอกจากเฉิงเจาอิง ดูสิว่าเป็นคนแบบไหนกัน”
“หลิวซงหมิง เธอมาเยาะเย้ยกันตอนนี้เหรอ” โจวเหวินฮุยหน้าแดง
“พอเถอะ ผู้บังคับกองพันยังมองทะลุปรุโปร่งกว่า ท่านว่า คนมีการศึกษาถ้าเอาจริง ดุยิ่งกว่าผู้หญิงปากร้ายอีก อย่างตระกูลเฉิงนี่ก็ดีๆ นี่เอง”
“พ่อผมบาดเจ็บ กำลังจะไปรักษาที่สหภาพโซเวียต รอผมที่ปักกิ่งเพื่อพบหน้าสักครั้ง เฉิงเจาอิงกลับตัดสายโทรศัพท์ของหน่วยทหาร ผมเกือบไม่ได้พบพ่อเลย ผู้หญิงเรียนมหาวิทยาลัยแท้ๆ ใจคอคับแคบอย่างนี้ ไม่น่าเชื่อเลย” โจวเหวินฮุยพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง
“ตอนนั้นพ่อเธอเป็นผู้บังคับกองพัน เฉิงเจาอิงก็อยากแต่งด้วย มาวันนี้ผู้บังคับกองพันตกอับ เธอจะยังอยากแต่งอยู่หรือเปล่าก็ไม่แน่
พ่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ท่านกลัวที่สุดว่าตอนแรกจะซาบซึ้งใจ แต่สุดท้ายจะลงเอยด้วยความวุ่นวาย ถึงได้ฝากแม่ฉันให้หาเรื่องแต่งงานที่มั่นคงให้เธอสักราย ดูเฉี่ยวเฉี่ยวสิ ดีแค่ไหน ยามยากเท่านั้นถึงเห็นน้ำใจ”
หลิวซงหมิงนับถือผู้บังคับกองพันเป็นอย่างยิ่ง
“พ่อแม่ทั้งใจให้ลูก ใช้ความคิดลำบากแท้ แต่ทำไมท่านยังไม่ยอมฟื้นขึ้นมาอีก” โจวเหวินฮุยมองวิวหิมะนอกหน้าต่าง ในใจโศกเศร้า
หลิวซงหมิงก็เศร้าใจอยู่ไม่น้อย “ท่านคงไม่ถึงกับไม่ให้โอกาสผมตอบแทนบุญคุณหรอกกระมัง ผมกลับรู้สึกว่า สถานการณ์ต้องดีขึ้นแน่ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่กลับประเทศเสียทีล่ะ”
การติดต่อสื่อสารไม่สะดวก โจวเหวินฮุยไม่ได้รับข่าวคราวของพ่อแม่มาได้ครึ่งปีแล้ว ถึงปีใหม่ฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง พวกเขาก็ยังไม่ได้อยู่ข้างกาย
สามวันต่อมา เฉี่ยวเฉี่ยวได้รับจดหมายตอบรับเข้าเรียนจากแผนกวิชาประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหวยหลินในเมืองเดียวกัน